Doen!

Amsterdam Noord

De Koerdische kampcommandant stemt toe in een ontmoeting tussen een gevangen genomen Nederlandse IS vrouw en een journalist. Zijn doel is duidelijk:  Den Haag moet de lastpost en haar zusters laten terugkeren. De ongewenste gasten kosten de Koerden geld en wat moet je ermee?  Hen definitief in de woestijn dumpen, is onderhand politiek onhaalbaar. Dan komt er van een gedroomd Koerdistan zeker niets terecht. Je moet je beperkingen aanvaarden.

Ongeveer honderd geradicaliseerde vrouwen verdwenen vrijwillig uit Nederland om heil te zoeken in het Kalifaat, inmiddels ruïne. Ze dienden IS en verwierpen hiermee de Westerse waarden van democratie en rechtsstaat, om een paar grote woorden te gebruiken. Hun mannen en vrienden zaaiden dood en verderf. Ze vernielden half Irak en Syrië, inclusief cultureel erfgoed. De Sharia biedt de vrouw de status van een straathond, maar deze werd verkozen boven rondhangen in de Schilderswijk of Osdorp. Met de Sharia weet je tenminste waar je aan toe bent.

Na een weekje oorlogvoeren, wil een man wel even lekker stoeipoezen. Daar komen kindjes van en dit was ook precies de bedoeling. Zij zouden de nieuwe kaste vormen van Vrome Strijders, geheel naar voorbeeld van Abu Bakr al Baghdadi. De Leider zal de verzamelde werken van Josef Goebbels hebben gelezen om zich een beeld te vormen van het Land van Ooit. Maar het liep anders. IS kwam te vroeg. Zolang mondiale machthebbers aan de oliekraan hangen, geeft niemand toestemming voor een nieuwe Arabische staat naar Middeleeuwse model. IS moest verdwijnen.

De meeste strijders mogen zijn omgekomen, hun vrouwen en kinderen zitten in gevangenkampen van de Koerden, de Syrische Oppositie, Turkije, Irak of vielen in handen van de Syrische dictator Bashar al Assad. Je mag raden hoe het hen vergaat. Nederland wil niemand terugnemen, paspoort of niet. Klinkt naar standpunten en daadkracht. Maar de aangevoerde argumenten zijn mager en druisen in tegen internationale wetgeving, zeker waar het de kinderen betreft.

De VVD, regeringspartij van Aanpakken en Doen, voert flauwe procedurele argumentjes aan in de zoveelste poging een grote kwestie klein te houden. Coalitiegenoot D66, de Partij die niets voor elkaar krijgt, CDA, bolwerk van gezin en selectieve naastenliefde en CU, zelfbenoemd Hoeder van de Morele Standaard, geven allemaal Niet Thuis. Maar ook de linkse oppositie brandt liever geen vingers. Toon mededogen met een terrorist en je verkruimelt tot splinterpartij in onze dramademocratie. De PVV voorspelt uiteraard doem en duisternis ingeval een terugkeer: voor je het weet, blaast zo’n gehersenspoeld kind zich op in een schoolklas vol vaderlandse deugdzaamheid.

Dan maar zwijgend laten rotten in de kampementen? Klinkt in ieder geval typisch Nederlands: je ontwijkt de verantwoordelijkheid en het probleem verdwijnt. In Bosnië kunnen ze meepraten over Dutch Retreat.

Ik zal geen larmoyant verhaal houden over hoe zielig de IS vrouwen en hun kinderen zijn. Hun mannen verdienen het Paradijs waar zij naar streefden. Repatriëren is beslist een risico. Zelfs ben ik van mening dat individuele schuld aan wangedrag bij terugkeer niet gedetailleerd behoeft te worden bewezen. Bespaar mij het geouwehoer over een minimale rol in de ziekenboeg of de veldkeuken. De mannen vertrokken doelbewust om te moorden, de vrouwen verkozen mee te draaien in de Islamitische bende. De kinderen hebben een lange weg te gaan om te normaliseren.

Desondanks vind ik, dat de Staat boven het individu hoort te staan. Het puberaal wegduikende Den Haag draagt zelf schuld door zich militair in het conflict te mengen. Nederland steunt perverse regiems en lokale rebellen financieel om migranten weg te houden. Bij aanvang van de zogeheten Arabische Lente verzuimde Den Haag om gedragsgrenzen aan haar burgers op te leggen. Zij had kunnen bepalen dat aansluiting bij IS automatisch leidt tot het verbeurd verklaren van het Nederlanderschap. Dat krijg je zonder visie en beleid. Den Haag moet daarom alle betrokken kinderen, vrouwen en zelfs de vechtjassen met een Nederlands paspoort terugnemen. We hebben genoeg leegstaande gevangenissen. Dit heet rechtshandhaving. De kinderen krijgen desnoods een nieuwe papa en mama. Of zijn zij misschien niet goed genoeg voor wensouders die hun leven willen vervolmaken?

Monk

25 04 2018

(Foto: Monk)

 

 

 

Reacties gesloten.