Voetbal = oorlog

| Geen reacties

Zaandam

Voetbal is oorlog luidde een uitspraak van Rinus Michels, uitvinder van wat totaalvoetbal wordt genoemd.  Michels was trainer van Oranje in de jaren 80, waarin opgelaaide afkeer van nazi Duitsland vooral in de stadions werd aangegrepen om herrie te trappen. Oorzaak van dit fenomeen was de arrogantie van premier Van Agt die meermalen pleitte voor vrijlating van de Drie van Breda. Dit nazi tuig had na de oorlog tegen de muur gemoeten, maar je weet hoe het gaat in Nederland. In de kranten verscheen Michels gestalte, intimiderend gestoken in een lange lederen jas: wil je oorlog, kun je het krijgen.
Bijna als een statement tegen Van Agt.

Gisteravond trad Nederland onder trainer Koeman aan tegen aartsrivaal Duitsland. Gelukkig wordt niet langer gescholden en gesist vanaf de tribunes, maar de wedstrijd wordt nog wel beschouwd als de kraker van het jaar. Koeman is een minder uitgesproken karakter. Niet alleen in vergelijking met Michels, maar ook met Louis van Gaal, die Oranje leidde in het WK van 2014. Als oud verdediger en organisator van de achterhoede straalt Koeman rust en kalmte uit, wat iets anders is dan gezag.

Voor dit laatste zijn soms harde ingrepen nodig, zoals het tussentijds wisselen van populaire spelers. Van Gaal  wisselde keeper Cillessen na een complete en goede wedstrijd zonder pardon voor reservist Tim Krul in de afsluitende penaltyserie tegen Costa Rica.
Bij Michels was dergelijk gedrag niet eens een punt van discussie. Hij liet rustig Cruijff opdraven voor strafwerk en peperde hem dit ook nog eens in.

Vandaag is voetbal eerder geld dan oorlog. Topspelers wisselen is not done en sommigen van hen trekken er geregeld een smoel bij wanneer het toch gebeurt. Een enkele trapt een reclamebord in gort. Bij vroegtijdig wisselen, zakt namelijk de marktwaarde of anders wordt hun ego beschadigd. En om dit te voorkomen, zouden spelers best eens kunnen bedanken voor de Vaderlandse Vlag. Hieraan toegeven is een gotspe. Wie niet wil meedraaien in het systeem van staal, dondert maar op.

Het verloop van de wedstrijd tegen Duitsland was grillig. Oranje raakte snel en simpel op een 0-2 achterstand en kwam hiermee nog genadig weg, met dank aan nogmaals Cillessen. Koeman liet de verdediging en ook spits Babel aanknoeien. Aanvoerder Van Dijk stond herhaaldelijk verkeerd, was traag en dit zou de hele wedstrijd zo gaan. Een speler kan zijn avond niet hebben, maar dan moet hij eruit. Koeman zag desondanks geen reden iemand voor de rust te wisselen of zelfs maar een andere organisatie achterin te overwegen.

In de laatste minuut ging het voorspelbaar alsnog fout. Tegen een ander land kan dit gebeuren, maar het is een in beton gegoten feit dat een Duitse ploeg nooit opgeeft tot en met het laatste fluitsignaal. Voor Duitsers is voetbal altijd oorlog. Van jonge Nederlandse spelers mag je misschien nog vrezen dat zij dit onderschatten; Koeman dient beter te weten.

De trainer dacht alsnog te kunnen winnen, op basis van veldoverwicht. Wanneer je tegen Duitsland gelijk staat en er resteren nog 10 minuten, is het zeer wijs om in termen van verdedigen te gaan denken. En niet, na nota bene een tegentreffer in de 89e minuut,  nog eens te komen aanzetten met een nieuwe aanvaller. Luuk de Jong liep compleet voor joker om zich heen te kijken. Zelfs de volgende dag handhaafde Koeman zijn visie. Graag hoorde ik de mening hierover van Memphis Depay, de beste man in het veld.

Waar het op neer komt, is dat Koeman kennelijk de mentaliteit ontbeert van Michels en Van Gaal. Zij begrepen maar al te goed, dat tegen Duitsland alleen de dood of de violen van toepassing is. Ontregel hun opbouw, speel doodsaai, treiter, maak desnoods brutale overtredingen of ros de bal het stadion uit. Maar laat Duitse spelers in de eindfase nooit dichterbij dan 30 meter komen. Het verschil tussen verliezen en gelijkspelen mag slechts een enkel punt zijn, het gaat vooral om het besef en de meedogenloosheid.

Monk
25 maart 2019

Foto: Monk

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.