27 oktober 2018
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Ziekenhuis Cowboys

Ziekenhuis Cowboys

 

Een avond begin februari 2001. Mijn vrouw ging de trap op om iets te halen. Even later keerde ze terug, schreeuwend en met haar handen rond haar hoofd. Het is al bijna 18 jaar geleden, maar het kost nog altijd moeite er iets over te schrijven. Ik belde meteen het alarmnummer van de weekeindarts. Rampen vinden altijd plaats in het weekeinde. Mijn vrouw kronkelde over de vloer. De tijd rekte uiteen als een draad kauwgom. Op straat onderschepte ik de ziekenwagen. Van het ene op het andere moment ligt je leven overhoop, is je huishouden een bende, doen plannen noch discussies ergens toe, ben je onderweg met jankende sirene. Bij de opgang van de snelweg stonden we stil: welk ziekenhuis had plek? We belandden in het Slotervaart, omgeven door duisternis en blauwe lichtflitsen.

Dit is de realiteit voor patiënten en hun naasten. Getroffen door een hersenbloeding, hartaanval, bloedvergiftiging, ontwrichte enkel, zweepslag, helse krampen, door vuurwerk beschadigde ogen. Je vergaat van de pijn, hebt hebt hulp nodig en wel onmiddellijk. Of anders zijn er lopende afspraken over dotteren, een maagoperatie, wachten op de uitslag van kankeronderzoek. Stress aan alle kanten, de dagen en minuten aftellend. Gezondheid is kwetsbaar, net als het zorgsysteem waarvoor we allemaal een flinke premie betalen.

Van besturen en organisaties van gezondheidsinstellingen mag je verwachten dat alles gedaan wordt om orde op zaken te houden, voorzichtigheid te betrachten, visie te ontwikkelen, zich bezig te houden met de corebusiness, transparantie na te streven, de mensheid te dienen. Als zij het niet doen, wie dan wel? In de kern is vertrouwen de basis van het systeem. Controle dient om menselijke verleidingen te ontmoedigen, medische kwaliteit te waarborgen, de boekhouding inzichtelijk te maken, het moreel bewustzijn levend te houden. Waar het scheef loopt, moet in een vroeg stadium worden ingegrepen. Dit kan alleen als mensen verantwoording willen afleggen.

Met de privatisering trokken overheid en politiek zich terug. Nee, het oude systeem was niet feilloos. Kosten rezen de pan uit, deels om dezelfde redenen als vandaag. Oplossing hiervan veronderstelde het maken van politiek gevoelige keuzen. Het dilemma speelde zich af in de juichdagen van het liberalisme. De nieuw Haarlemmer Olie lekte door tot in alle uithoeken van de samenleving. Gezamenlijkheid en solidariteit werden afgedaan als ouderwetse onzin. Vertrouwen werd  ingeruild voor het huishoudboekje, volgens de opvatting dat private concurrentie de rekening zou verlagen. Sectoren zouden voldoende zelfreinigend vermogen bezitten om orde op zaken te houden. Dit was allemaal nooit bewezen en werd ook naderhand meer dan eens gelogenstraft. Verzwegen werd, dat elke private onderneming per definitie uit is op het maken van winst. Investeerders willen primair geld verdienen. Al het andere is uiteindelijk bijzaak.

Het Slotervaart, een begrip in Amsterdam en omstreken, ging onderuit. Aan wanbeleid, maatschappelijke ontwikkelingen, politieke lafheid, wegduiken, schraapzucht en narcisme, bovenmatig eisende patiënten, onkunde, onverschilligheid, veranderde geldstromen, een combinatie van dit alles. Het valt uit te zoeken, maar dit kost tijd en zal wegens grote belangen de nodige tegenwerking ondervinden.

Slotervaart maakte schulden. De crediteuren, verzekeraars van ziektekosten, stapten naar de rechtbank. Ik doe geen uitspraak over de vraag in hoeverre zij in hun recht staan. Ik stel alleen vast dat zij geen grein medeleven met patiënten toonden. Direct na het gerechtelijk vonnis werd het ziekenhuis behandeld als een louche pandjesbaas, een betrapte witwascrimineel of motorbende.  Dit gedrag is het gevolg van de dominant rechtse adagium van de afgelopen decennia: alles is markt. De betreffende minister stelde zich dan ook tamelijk laconiek op. De ontwrichting van voorzieningen toont hoe diep we in de shit zitten.  En het kan nog erger worden: straks worden ziekenhuizen of verzekeraars zelf verpatst aan Russen of Chinezen. Geld dat stom is, maakt recht wat krom is. Het probleem valt niet zomaar te repareren met bestuurlijke noodverbanden en politieke steunkousen. Dit kan alleen door sociale infrastructuur in eigen hand te houden, grenzen te stellen aan de markt, scherpere overheidscontrole op te leggen, persoonlijke consequenties in de zin van het strafrecht niet uit te sluiten.

Patiënten aan het infuus zijn geen zakken piepers, die je overlaadt in een andere vrachtwagen. De tegenwerping, dat het overbrengen netjes werd geregeld, slaat gemakshalve over dat dit alleen kon bij gratie van de professionele houding van personeel dat juist was ontslagen, niet eens het laatste salaris had ontvangen, mensen die feitelijk vrijwilligerswerk deden. Het klinkt hard dit te zeggen, maar misschien had het personeel beter alles uit handen laten vallen. In dat geval was het ingebouwde systeemgeweld van de privatisering een stuk duidelijker geworden.

Mijn vrouw werd destijds in het Slotervaart uitstekend behandeld. Dankzij tijdige en juiste ingrepen overleefde zij, zonder ernstige restschade.  Wat, indien geen ziekenhuis in de buurt beschikbaar was geweest, een half uur of langer nutteloos was verstreken? Wanneer komt Nederland een keer in opstand tegen dit neoliberale cowboygedrag? Of moeten er bij u thuis eerst dooien vallen? Of maakt zelfs dit niet meer uit?

Monk
27 oktober 2018

(foto: Monk)

 

 

 

14 oktober 2018
door admin
Reacties uitgeschakeld voor 欢迎光临 WELKOM!

欢迎光临 WELKOM!

Geen spoor van verzet. Na de politieke duikeling van Rutte in het door hem met hand en tand verdedigde voornemen de dividendbelasting af te schaffen, zou je denken dat oppositie en het denkende deel van Nederland scherp blijven op het onvermijdelijke vervolg. Ik hoor evenwel niets.

Vraag is, wat er met de bespaarde 2 miljard op jaarbasis gaat gebeuren. De hondjes in het parlement mogen vechten om een bot, maar helpt het hen vooruit?
Een voorproef vormde de ontvangst van een zware delegatie uit de grote zakenwereld in het Catshuis. Het heet, dat de relatie tussen bedrijfsleven en politiek is bekoeld, wat zeg ik: verkild! Dit is natuurlijk de schuld van Rutte’s tegenstanders in het gewraakte Sinterklaascadeau, ofwel bijna iedereen in het land. Haasten wij ons met terugwerkende kracht te knielen voor onder meer ING, de met een boete van 700 miljoen weggekomen witwascentrale voor internationale criminelen.

De jaarlijkse Volksbelediging, ook wel Troonrede genoemd, ligt alweer in de prullenmand. Vergeet het optimistisch theatrale gekakel, want de eerste forse (en ongelijke) kostenstijgingen zijn in aantocht. Zoals in de vorm van huisvestingskosten. Tegen alle logica en Europese adviezen in, gebruikte Den Haag de door Banken veroorzaakte crisis niet om de bouwsector een impuls te geven. Met als gevolg dat we vandaag zitten met een dolgedraaide huizenmarkt en gebrek aan geschoold personeel om te kunnen bouwen. Dit werd wegens de crisis namelijk massaal op straat gezet.

Je zou bijna denken dat deze misser opzettelijk werd gemaakt. Hij past in ieder geval in het plaatje van de algemene rooftocht die sinds Lubbers aan de gang is. Woningschaarste en foute regelgeving maken, dat starters en eenvoudige doorstromers nergens terecht kunnen. Aangespoord door nota bene Stef Blok, destijds Minister van Wonen, kopen ook buitenlandse beleggers massaal de schaarse vrijkomende huizen op, om deze vervolgens tegen grof geld te verhuren of voor eigen werknemers te reserveren. Den Haag ziet geen problemen. Achtereenvolgende kabinetten zanikten liever over scheef wonen, met als gevolg jarenlang extra verhogingen voor de sukkelaar die huurde en iets teveel verdiende. Deze mensen werden als asociaal weggezet. Het echte verhaal ging over iets anders: huurders moesten opdraaien voor de aan Woningcorporaties opgelegde Verhuurbelasting.

Zoiets fundamenteels als een dak boven je hoofd betekent in toenemende mate een financieel juk om je nek. Stellen moeten beiden zo lang werken om de hypotheek af te vlakken, dat zij later en minder kinderen zullen krijgen. Geen nood: voor deze zelfveroorzaakte demografische stagnatie heeft Den Haag een mooie oplossing: immigratie. Gemeenten hebben de plicht om statushouders bij voorrang te huisvesten, op straffe van boetes. Zo krijgt iedereen ruzie met iedereen en Den Haag steekt een middelvinger op.

Over de bespaarde 2 miljard op jaarbasis hoeft Jan met de Pet zich geen illusies te maken. President Commissarissen van Banken en andere multinationals komen niet bij Rutte om zich te laten afschepen met een zakje snoep voor de kinderen.

En mocht er alsnog iets van de afgefloten dividendbelasting vrijkomen, bedenk dan dat Rutte alweer een nieuw project heeft lopen: het binnenloodsen van sales-gigant Alibaba. Dit Paard van Bejing zal ten hoogste een matige, tijdelijke en op dit moment overbodige extra werkgelegenheid meebrengen. Hier staat tegenover dat de Chinese Staat (alle bedrijven uit China staan onder staatstoezicht) eens te meer vaste voet op Nederlandse bodem krijgt. En dat, terwijl de handelsbalans tussen beide landen al mega in het voordeel uitpakt van China. Zelfs Trump begrijpt de dreigende risico’s uit het land van de draak. China is een weerzinwekkende dictatuur die droomt van wereldomvattende invloed. Het land beschikt over de beste hackers en dieven om onze kennis te kapen. Maakt niet uit: onze Mark weet het beter. Vandaar: Welkom Chinese Broeders! Kom maar lekker winkelen. Onze gesubsidieerde grootgrutters zijn er klaar voor.

Monk
14 oktober 2018

(foto: Monk)

11 september 2018
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Echte Mannen

Echte Mannen

Castricum

Het schijnt niet echt geweldig te gaan met de man. De Canadese psycholoog Jordan Peterson schreef er een boek* over dat in de westerse hemisfeer een succes is.
Ook in ons land vindt hij aanhang onder (jonge) mannen. Zij zeggen de buik vol te hebben van een halve eeuw feminisering: stelletje rechtse gehaksballen.

Eerste indrukken zijn vaak de betere of op z’n minst de hardnekkigste. Ik herken bovenstaande wel een beetje. Nederland is naar mijn indruk niet perse een land van mannelijke slampampers, maar zet de tv aan en je krijgt een keur aan halve zolen voorgeschoteld die zich verliezen in geleuter dat in vroeger dagen aan oude wijven was voorbehouden. Politieke correctheid is hun voornaamste euvel.

Dit mag een indruk zijn, er zijn ook feiten. Jongens presteren op school in toenemende mate slechter dan meisjes. Dit is onderhand doorgedrongen tot de universiteiten. Jongens hebben zich moeten aanpassen aan onderwijsmethoden die meer aansluiten op oeroude vrouwelijke eigenschappen, te weten de praatcultuur en netjes stilzitten. Jongens leren meer  en vooral liever door competitie en fysieke krachtmeting, maar zelfs de gymnastieklessen zijn systematisch teruggeschroefd tot bijna nul.

Jaar en dag werkte ik in een overheidsregime dat vrouwen bevoorrechtte in sollicitaties, zogeheten vanwege het uitgangspunt van evenredige vertegenwoordiging . Maar zelden zag je een vrouw opduiken bij de plantsoenendienst of de brandweer. Op kantoor daarentegen zwermden zij ruimschoots uit. De secretariaten hingen vol babyfoto’s.

Het feminisme is succesvol geweest, zoveel is zeker. Dit komt vooral doordat de beweging zichzelf afficheert met humanisme, rechtvaardigheid, empathie en vooruitgang. Ongeveer zoals links het woord progressief kaapte. Meer mannelijke voorstellen of daden werden gemakkelijk weggezet als kortzichtig, barbaars en in ernstige gevallen als fascistisch.
Menig feministe denkt onverminderd, dat in een wereld van vrouwendominantie geen oorlog of geweld zal voorkomen.
Inmiddels is de bitch de ergste verkeerspiraat denkbaar en geen geniepiger apenrots dan die, bevolkt door vrouwen.

Zelfs ingeval een vrouwelijke wereld vrediger zou zijn dan een masculiene, blijft overeind dat feminisering geen global thing is, meer een Angelsaksisch dingetje. Rond onze gebieden neigt de wereld naar traditioneler opvattingen. Dit wordt met name in de VS al enige tijd begrepen, meer precies door blanke mannen die zich hun leven lang afbeulen in nederige functies. Ik durf te stellen dat de overwinning van Trump op Obama niet losstaat van deze culturele clash. Obama was van het feminiene wikken en wegen, Trump hanteert de botte bijl. Niet zijn denkwereld, maar zijn stijl maakt hem geliefd.

Natuurlijk koesteren de feministen hun positie. Hierin staat het appelleren aan schuldgevoel (van de man, de masculiene maatschappij) centraal. Macht zoekt altijd naar strategie en rechtvaardiging. Tegelijk is er onmiskenbaar een paradox in de vrouwenbeweging. De samenleving loopt hard aan tegen de gevolgen van langdurig feminien onderwijs: er is geen loodgieter te krijgen en zeker geen vrouwelijke. Feministische groepen eisen een uiterst tolerant asielbeleid, terwijl juist in deze knuffelkringen archaïsche krachten de boventoon voeren. Niks tolerantie: vrouwen zijn tweederangs, lesbo’s kunnen klappen krijgen, de overheid is een flappentap en democratie een zwaktebod. Deze feiten worden door de Groene Kerk evenwel graag weggezet als incidenten. Met voorlichting en een gratis krentenwigge komen we een heel eind.

Als elke ideologie kent het feminisme hypocriete trekjes. Vooral geëmancipeerde types zoeken een partner die in materiële zin succesvol is. Er wordt niet beneden haar stand getrouwd. De moderne vrouw belast de man bovendien met allerhande taken die minder bedoeld zijn om te delen, dan om zichzelf een vrijbrief te verschaffen: het kind als gadget. Kijk rond in de binnenstad van Amsterdam en herken wat ik beweer: overal zie je onhebbelijke, arrogante feestgrieten met een omgevingsbewustzijn van nul. De tijd zal hen slopen, maar dan is de kers al van de taart. En dan nog klagen dat ze geen geschikte man kunnen vinden.

Heerlijk, om een keer rabiaat rechtse taal uit te slaan! Moet ik vaker doen. Ik heb geen nood aan een mannenzelfhulpgroep. Voor mij geen breipennen of gesnotter over goede bedoelingen. Zuipen zou een optie zijn, maar ik kan niet goed tegen drank.
De volgende keer ga ik stemmen op Thierry Baudet. In navolging van Opa Buma zal hij zorgen voor verplichte zang op school, kantoor en in de montagehallen:

Alle man van Neerlands stam
voelen zich der vad’ren zonen
willen vrij op’t plekje wonen
dat hen tot een erfdeel kwam.

Wat zal het mooi klinken! En dan weet u meteen hoe ik denk over het erfrecht hier te lande.

Monk
10 september 2018
(Foto: Monk)

* Jordan Peterson: 12 regels voor het leven. Uitgeverij Prometheus, 2018

 

1 september 2018
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Relevant

Relevant

Amsterdam

Sommigen van mijn op de rand van pensioen balancerende vrienden bestrijden graag mijn sombere bewering: we zijn niet meer relevant. Dit is inderdaad een meer individuele constatering, vooral gebaseerd op definitieve vrijstelling van arbeid, maar bevat ook de notie dat een jongere generatie de boel overneemt en een andere maatschappelijke taal spreekt. De vrienden menen dat we er  weldegelijk nog toe doen. Ik wens hen succes, maar geloof er niets van.

De Israëlische historicus en cultuurfilosoof Yuval Noah Harari (1976) publiceerde onlangs een nieuw boek: 21 lessen voor de 21e eeuw. Hij voorziet een paar trends die mijn verontrusting eerder ondersteunen dan wegnemen. Ingeval niet bijtijds en op globaal niveau verstandige politieke beslissingen worden genomen, voorziet hij onder meer:

* digitale dictaturen *  een grote nutteloze klasse *  biologisch verbeterde rijken

Digitale dictaturen gaat bijvoorbeeld over algoritmisch bepaalde beïnvloeding, waarbij de menselijke geest wordt overvleugeld door digitaal opgeslagen en verwerkbare informatie over deze persoon. Met andere woorden: er groeit een soort extern brein dat jou beter kent dan jijzelf. Hoezo vrije wil en individualisme? Hamvraag hierbij is uiteraard:
wie gaat over deze algoritmische opslag?

Een grote nutteloze klasse is een fenomeen dat al aan de gang is en waarvan de contouren steeds meer tastbaar worden. Robotisering bijvoorbeeld neemt nu al veel werk uit handen. Dit zal alleen maar toenemen en tot verdringing heten van wat nu nog arbeidsmarkt heet. Aanzwellende massa’s zullen in arbeid of zelfs soldatenbestaan niet meer relevant zijn. Ook zullen de elkaar opvolgende veranderingen tot schokken in de maatschappij leiden: banen kunnen als sneeuw voor de zon verdwijnen, terwijl naar afgestoten functies juist ineens weer vraag ontstaat.

Op basis van biologische experimenten, in combinatie met beschikbaar particulier geld, kan rijke mensen ertoe brengen niet alleen hun leven te rekken, maar zichzelf ook biologisch te verbeteren, tot in hun voortplanting. De supermens is in aantocht.

Al met al een intrigerend toekomstbeeld, dat alleen op basis van wereldomvattende besluiten gestopt of tenminste vertraagd kan worden, aldus Harrari.

Ik vermoed, dat mijn mede rand-pensionado’s en ik nog in een gunstig tijdvak hebben mogen leven. Grote organisaties als de VN, het Internationaal Gerechtshof en ga maar door, hebben het steeds moeilijker. Nationalisme en populisme zijn in de mode. De machtigste lieden ter wereld steken vrijpostig hun middelvinger op, zelfs tegen de eigen bevolking. Zij nemen niet eens meer de moeite van een persconferentie. Wie houdt hen tegen?

Mijn inschatting is dat, waar grote groepen mensen vroegtijdig of al vanaf geboorte irrelevant worden voor de elite, het zal komen tot een terugkeer naar middeleeuwse barbarij. Je ziet nu al de bereidheid om tot low-tech geweld van messen, knutselbommen en piraterij over te gaan. Dit gaat in deze kringen gepaard met tribale opvattingen, aannames en rituelen. Het vooruitzicht van de supermens is niet nieuw: eerder meenden zowel de adel als de hogere geestelijkheid te beschikken over superieure kwaliteiten. Adolf deed er een schep bovenop met zijn raciale moordpraktijken om het Herrenras te vestigen.

Relevant zijn of niet strekt zich verder uit dan tot de parameter van de pensioengerechtigde leeftijd.

Monk 1 september 2018 (Foto: Monk)

21 augustus 2018
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Zwemmen of verzuipen

Zwemmen of verzuipen

Nederland spat uit elkaar van energie. Het lijkt wel of, nu de onderaardse gasbellen imploderen, de energie zich meester maakt van de bovenwereld, meer precies de mensen. De media, ondersteund door reclame van het middenstandsgilde, reflecteren en bevorderen een collectieve ervaring: Basic Fit!
Ren over strand en duin, koers door bos en bagger, beklim de hoogste bergen en doorklief het IJsselmeer. Verken de grenzen! Onderneem!
Met gratis stappenteller en hartslagmeter, aangesloten op de databank van de Zorgverzekeraar voor korting op de maandpremie.

De Elfsteden zwemtocht van olympisch kampioen Maarten van der Weijden werd na 55 uur afgebroken. Op de rand van uitputting en hartaanval, met de dunne stront tot in zijn oren, werd de taaie torpedo bij het woongat Burdaard uit een sloot gevist, afgevoerd naar een ziekenhuis. Missie afgebroken, mislukt in feite. In Leeuwarden stonden duizenden op zijn aankomst te wachten. Na enkele uren voor dood op een ziekenhuisbed te hebben gelegen, werd de zwemmer alsnog naar het feestpodium gesleept, want je kunt het publiek niet zomaar wegsturen.

Sportminnend Nederland is vergevingsgezind over de opgave. Wie 160 kilometer door open binnenwater zwemt, dan nog om geld op te halen voor het KWF ofwel kankeronderzoek, verdient een plek in de hemel zowel als op de aarde.
Dit vindt ook premier Rutte, die in navolging van Trump graag bestuurt via Twitter.
Van alle reuzen die we de afgelopen dagen in Friesland hebben gezien is hij wel de allergrootste, berichtte hij met een knipoog aan een paar bovenmaatse man-machines in de Friese hoofdstad. Later op de tv voegde onze landsleider er aan toe dat Maarten zo’n voorbeeld voor velen is, held is een te klein woord. Over populisme gesproken.

Overwegen, laat staan uitspreken, dat Van der Weijden zich bewust gevaarlijk heeft gedragen en anderen juist op verkeerde denkbeelden brengt, is not done. Vooraf was gewaarschuwd voor allerhande gezondheidsrisico’s die het zwemmen in open binnenwateren met zich brengt. Je kunt er de ziekte van Weil oplopen, longontsteking, ernstige darmklachten, jeuk, diarree, huidklachten, leverschade, spierfalen en nog andere ellende. Die in voorkomend geval op kosten van de gemeenschap in de ziekenboeg moet worden gefikst. Het was dat mee-zwemmen om deze reden terecht werd verboden, anders waren honderden andere dwazen met hem in de plomp gesprongen. Deze mensen waren niet blij met het verbod: wat kan zo’n klein rotbeestje als een bacterie nou helemaal?

Ik weet ook wel dat Rutte verwees naar het doel van de zwemtocht: geld ophalen voor kankeronderzoek. Niets beter dan de vrijwillig betalende burger. Alleen al dit verklaart het enthousiasme van de premier: zo hoeft het kabinet een paar miljoen minder uit te geven. De zwemmer is bovendien een ex leukemiepatiënt die met de bizarre zwemtocht toont zijn ziekte te hebben overwonnen. Of heeft overleefd met de nodige medische steun en heel veel geluk. Want hierin schuilt de vileine connotatie van Ruttes woorden: wanneer je maar genoeg inspanning levert, kan zelfs een rottige ziekte als leukemie worden overwonnen. Eersteklas brandstof voor de liberale leutermachine.

Begrijp me goed: ik vind Van de Weijden een groot sporter, een doordouwer zonder weerga. Maar een beetje minder media hype en emo verslaggeving zou ik toejuichen.
Plus een paar miljoen uit de staatsruif voor nuttig kankeronderzoek.  U weet wel waar dit geld probleemloos weggehaald kan worden. En u weet misschien ook nog, wat de zuurpruim WF Hermans schreef over heldendom:
een held is iemand die straffeloos onvoorzichtig is geweest.

Monk

21 augustus 2018
(Foto: Monk)

 

8 augustus 2018
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Vrienden voor het leven

Vrienden voor het leven

Halle

Elke ideologie voert een taaloorlog, waarin fictie en werkelijkheid naadloos in elkaar overgaan. De liberalen zwetsen dat multinationals de ware banenmotor vormen, reden de belastingen voor deze grootverdieners nog eens te verlagen. Het frauderende en zwabberende bedrijfsleven wordt een zelfreinigende functie toegedicht. Nuttige maatschappelijke diensten worden snel uitgemaakt voor linkse hobby’s.

Aan de andere kant van het politieke spectrum doen de Internationale Socialisten (IS?) hetzelfde. In haar gelijknamige blad zenden de strijders  voor internationale rechtvaardigheid aangaande de migratiekwestie een duidelijke boodschap uit:

STOP DEZE WAANZIN!

* Vluchtelingen welkom.
* Open de grenzen.
* Stop Extreem Rechts.

Uiteraard wordt consequent gesproken van vluchtelingen. Onderscheid naar motieven en/of methoden om in Europa te geraken, wordt categorisch van de hand gewezen.
Het gaat om onderdrukten, die vluchten voor bommen dan wel  neoliberale handelsverdragen die hen in armoede storten en dan is de keuze simpel. Het zijn ook arbeiders en Karl Marx zei al dat die geen vaderland hebben.
Migrant = vluchteling = onderdrukte = arbeider. Idioom past in een flinterdun boekje.

De Afrikaan, Arabier of (ook) Mexicaan die in beweging komt, wordt geregeld opgesloten in concentratiekampen, in plaats van te worden gehuisvest in een nette doorzonwoning. Het is uiteraard niet zijn of haar schuld dat er van deze (betaalbare) woningen veel te weinig worden gebouwd. Voor Europa is Erdogan de belangrijkste kampbewaker. Vanwege de kampen die tot achter de Sahara worden opgetrokken, worden vluchtelingen gedwongen huis en haard te verlaten en hun leven op zee te wagen. Hulpboten worden onder druk van de EU weggejaagd.

In de visie van de IS wordt de aanhoudende verscherping van het EU asielbeleid ingegeven door het aantreden van extreem rechtse regeringen, zoals recentelijk in Italië. Dat dergelijke regeringen de kans krijgen juist omdat de grote meerderheid van elke Europese bevolking (inclusief de Duitse) geen chaotische toestroom en daarmee de sociale en economische gevolgen accepteert, komt bij de IS kennelijk niet op.

De geschiedenis herhaalt zich, aldus de IS, verwijzend naar de fascisten van 80 jaar geleden: extreem rechts zet de toon en besturend Europa buigt mee. Partij wordt gekozen voor de multinationals (winstvergroting, meeschrijven aan wetgeving) en inmiddels zijn het volgens rechts de vluchtelingen die onze verzorgingsstaat opblazen.

De oplossing is een principieel links. Niet dat  Nederland  hierin ook maar de geringste reputatie kent. Principiële solidariteit met elke vluchteling dient desondanks centraal te staan.  Principes zijn vitaal tegen het moorddadige grensbeleid van Europa.
De IS roepen in een van haar tirades op tot SLOOP FORT EUROPA. Haal het geld waar het zit!

Rechts Nederland rechtvaardigt haar opstelling ondermeer met te verwijzen naar het cultuurmarxisme* dat de media, de universiteiten en de popmuziek zou beheersen, een bastion van linkse indoctrinatie dat de gezonde mens afhoudt van een frisse kijk op de werkelijkheid en ons overspoelt met schuldgevoel. Deze richting levert ook de nuttige idioten voor de Islam*. Wordt in deze kringen wel eens naar WNL gekeken, het domste nieuwsprogramma van een toch al niet erg snuggere publieke tv?

Het verdient aandacht uit te zoeken wie precies op welke manier en om welke redenen in de migratiekwestie staat. Multinationals en hun politieke steunpilaren zijn een realiteit, de linkse culturele elite is dit ook. Evenwel, de manier waarop vandaag deze discussie wordt gevoerd, doet het ergste vrezen voor toekomstige verhoudingen en eventuele oplossingen.

Monk
8 augustus 2018

(foto: Monk) Halle, Duitsland: voormalige Socialistenvlam weggestopt tegen Bankgebouw.

* Cliteur, Baudet.

 

3 augustus 2018
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Fort Gatenkaas en de Muizen

Fort Gatenkaas en de Muizen

Blankenburg

Forten optrekken, is zo oud als de mensheid. De troepen van Alexander deden het al, na hen de Romeinse legioenen. Onder de Franse Zonnekoning Louis XIV werd Vauban beroemd met zijn ontwerpen. Forten bieden meestal tijdelijk respijt, uiteindelijk zijn ze niet onoverkomelijk. Muizen knagen dag en nacht.

Vandaag wordt gesproken van Fort Europa. De term wordt graag gebruikt door de Groene Kerk, als ongunstige beoordeling van een veronderstelde strategie om migranten te weren.  Zij zet tegenstanders van massale immigratie weg als ouderwets, defensief, populistisch en inhumaan. Het hardnekkig aangehouden woord vluchteling onderstreept de weerloosheid. Demagogie is een vaste klant in het ideologisch discours.

Er bestaan minstens 15 omschrijvingen voor een vluchteling. De VN formuleerde in 1951 in Geneve dat een vluchteling iemand is die in het herkomstland gegronde vrees heeft voor vervolging vanwege een godsdienstige of politieke overtuiging, nationaliteit, ras of het behoren tot een bepaalde sociale groep. Meer algemeen bedoelen we iemand die de wijk neemt voor oorlogsgeweld en/of gerede kans op vervolging. De (VN) idee is, deze mensen tijdelijk onderdak en veiligheid te bieden, in afwachting van de mogelijkheid tot terugkeer.

Europa wordt begeerd door miljoenen die aan de VN beschrijving voldoen en door nog eens het tienvoudige aantal dat om economische redenen de oversteek wil wagen. De motieven zijn moeilijk strikt uiteen te houden en vallen niet altijd goed na te gaan. Vast staat, dat veel migranten landen overslaan die wel veilig zijn maar weinig toekomst bieden. Massaal wordt geprobeerd doortocht af te dwingen naar landen die bekend staan om hun welvaart: Duitsland, Frankrijk, Engeland, Zweden. Eindeloze procedures en een langdurig onbeslist verblijf zijn het gevolg.

De EU is sterk verdeeld over de kwestie. Niet alleen op regeringsniveau, maar ook binnen de bestaande bevolkingslagen, inclusief eerdere nieuwkomers. Fort Europa in de zin van een vastomlijnd grondgebied met een eenduidig beleid bestaat niet, al was het maar omdat er geen Verenigde Staten van Europa is, laat staan zoiets als Republiek Europa. Migratie is zelfs het thema dat het sterkst aan de poten van de EU zaagt.

De welvarender en industriële EU landen tonen per saldo de meeste bereidheid migranten op te nemen. Maar ook hier groeit het verzet. Het negeren en als populistisch wegzetten van grote groepen brengt regeringen op de rand van een politieke val. Macron versloeg Le Pen slechts op basis van een kritiseerbaar electiesysteem en bij ons wordt de PVV als tweede partij geïsoleerd. Merkel moet alles uit de kast halen om CSU voorman Seehofer in te tomen. Italië heeft inmiddels een regering die het aan land brengen van opgeviste migranten openlijk saboteert. Maar zelfs het resterende Europese bondgenootschap, de Koalition der Willigen, kraakt in zijn voegen. De afkeer jegens Merkel’s Willkommenskultur neemt over de hele linie toe.

De migranten blijven toch wel komen. In groene en christelijke kringen wordt dit mantra met een zeker leedvermaak naar tegenstanders bezongen. De toestroom wordt door hen voorgesteld als onvermijdelijk en onomkeerbaar en dient tevens als bewijs van de eigen humanistische progressiviteit. Hierbij gaat de Groene Kerk verder dan het organiseren van demonstraties en stille tochten. Er worden schepen ingehuurd om migranten uit zee te vissen. Verdronken kindjes worden wereldwijd op de voorpagina van kranten geplaatst: in wat voor land leven we eigenlijk.

Femke H. publiceerde onlangs haar (overigens geleende) visie op een Europa dat compleet nieuwe steden bouwt voor migranten: Zatopia. Hier is de voorwaarde van integratie met het bestaande afgeschaft. Veelzeggend is dat haar essay Nergensland heet en er wordt van een Nieuw Carthago gerept. Weet Femke, hoe het afliep met het oude Carthago?

De streep is getrokken, de kampen zijn verdeeld en zij zetten de hakken in het zand. Vraag is, of het immigratievraagstuk van Europa hiermee is gedefinieerd. Merkel mag graag ter kerke gaan, zij staat tegelijk bekend als dienares van de Mammon, meer precies het grootkapitaal van de Duitse industrie, de farmaceuten, voedselproducenten en de geldmachine die het land financiert. Deze elite speelt een tot dusver onderbelichte rol bij massale mensenimport. Liberalisme kan namelijk slechts gedijen bij aanhoudende groei: meer goedkope arbeid en meer afzet want iedereen heeft levensbehoeften. Europa kampt daarentegen met demografische stagnatie. Migratie biedt een uitgelezen kans deze dreiging te keren.

Als er een Fort Europa bestaat, dan vooral in kringen van deze economische elite. Zo bezien dienen Frontex en geld voor abjecte regiems vooral om de publieke opinie te kalmeren en daarmee de bestaande machtsposities te handhaven. Tot een daadwerkelijke kanteling in EU beleid zie ik ze niet leiden.

Monk 2 augustus 2018

(foto: Monk)

 

 

31 juli 2018
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Een nieuwe baan! Virtual that is.

Een nieuwe baan! Virtual that is.

Voor mij is luxe een eerste levensbehoefte, fact. Ik kan geen genoeg krijgen van de leuke content over mijn leefwereld. Al die culturele, culinaire en modieuze hoogtepuntjes, handig verzameld via het nieuwe online platform. In een wereld van abundance en keuze stress kun je beter bundelen. Fashion, art, gadget food, funny stuff all most affordable. Want, laten we eerlijk zijn, een Audemars Piguet koop je voor jaren: noem het duurzaamheid. Een associate on the job kocht onlangs een TAG Heuer, maar die heeft lowtech sports look, plat gezegd: het lijkt of deze watch door een kid in elkaar is gezet.

Voor mijn appartement heb ik een prominente interior designer laten komen. Deze was bij de koopprijs inbegrepen, all inclusive, om te brainstormen en de vertrekken te personaliseren. Yojanneke heet zij, maar haar partner in crime (ha, ha) JoppieMartijn paste net iets beter bij me. Hij was het bovendien die mij wees op enkele grijze wenkbrauwharen. Die kunnen echt niet in de eyebrow revival waar ook ik als man gevoelig voor ben. Looks means branding. Onze to do bucketlist bleek bovendien op elkaar aan te sluiten en zo kon het gebeuren dat we ineens grapjes uitwisselden over een reservering op Zorgvlied. Wel jammer van Yojanneke, lekker wijf.

De afstand tussen business en leisure in onze office compound is slowly evaporating. My iPhone is my office, om het samen te vatten. Zo kan ik met een fysical workout bezig zijn en tegelijk insteken op company developments en aan de virtual conference deelnemen. Beweging bevordert het denken immers. Na afloop als ik even wil chillen, pak ik een tasty mangojuice (never Negroni zoals anderen doen) en hang even in de Botanic, de inpandige tuin waar je internetverbinding optimaal blijft. Without my iPhone I am noting, without me my iPhone is nothing, remember?

Groei is bij ons de norm, daar was ik snel achter en het past wonderwel bij mij. Filosofisch gezegd: convictions fit you or they don’t. Je kunt deze onmogelijk verwerven via het net of door peptalk van de divisiemanager. Dit laatste gebeurt wel eens, maar dan is het een feest van herkenning. Groei dus, Growth zoals we onderling absoluut zeggen. Personal level natuurlijk, maar ook growth van de company as such, wat zeg ik: van het framework, including de leuke upstart boys and girls die out of the box experimenteren. Growth gaat samen met development, permanent education, empowerment, investment, sharing, flexibility, you’ve got so much to offer, weet je. We hebben het dus over een concept, bedoel ik en niet alles behoeft uitgelegd te worden.

Dit alles mag een beetje selfish overkomen maar, zoals ook de bij ons erg populaire Mark I altijd heeft gezegd: het  BNP moet vooral van ons komen. Wij vormen de economische motor, de banenturbine en veel meer dan dat. We zijn de avant-garde van de cultuur en de taalontwikkeling die uiteraard global is. Noblesse oblige, dus voeren wij een sustainable agenda om honger en onrecht op mondiaal niveau te bestrijden. Onlangs nog hebben we met de company gejogged tegen dwarslaesie, pretty intense, leuk voor de teambuilding en beslist community endorsing. Na afloop trouwens nog even geneukt met Annabel.

Wat ik verdien? No shit en wat een k*tvraag. Mijn inkomen is fluïde, laten we het daarop houden. De kost gaat voor de baat en wat denk je dat real lifestyle kost, zelfs zonder E-car die ik niet heb gekocht al beviel de rented Fisker mij enige tijd goed. Ik bezit zelfs helemaal geen auto meer! Mijn voornaamste zonde is een oldschool stereo van Accuphase die een beetje veel watts uit het stopcontact slurpt. Ik zeg: you can’t go green without signs of full red. De vriend van Femke Jeweetwel rijdt in een vuile Merc en wat is er mis mee?

Oh hell. I gotta go now! Ik moet mijn nieuwe Matinique ophalen. Om morgen weer clean and crisp in the office te verschijnen, want meeting real people blijft essential, al beweren de diginerds anders. Have an nice day, my friend!

Monk

31 juli 2018

(foto: Monk)

 

 

 

28 juli 2018
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Hete zomers

Hete zomers

Halle

Moordend hete dagen zijn het. Je begrijpt waarom tropische landen economisch slecht presteren en van corruptie aan elkaar hangen: het is daar gewoon te warm om  te werken. Een gematigd klimaat is een groot geschenk.

De eerste hete zomer die me bijstaat, blijkt van 1957 te zijn, voor mij de blokkendoosfase. Vijf jaar oud was ik en vrijgesteld van kleuterschool.  Ik genoot de vrijheid van een enorm erf, aanpalend bouwland en het uitzicht over weilanden tot aan de horizon. Mijn herinnering toont een eenvoudige zinken teil vol fris water, geplaatst in de schaduw van het huis. Dit beeld symboliseert een onbestemde maar sterke emotie die gaat over ontdekking en energie. Misschien maakte juist deze zomer mij definitief ongeschikt voor een leven tussen de muren van school, fabriek, kazerne en kantoor.

De tweede extreme zomer was die van 1976. Ik woonde en studeerde in Amsterdam. Samen met mijn toenmalige vriendin vervulde ik een tijdelijk baantje bij de GDH, beter bekend als Herhuisvesting. Elke dag stralend weer. Ik ving een muis bij het vrouwensanitair. Er was gezever over waar het beestje los te laten. Een ambtenaar uit het voormalige KNIL beweerde dat hij met een simpele druktechniek mijn gesloten hand kon openen. Ik liet hem begaan, vastbesloten hem ongelijk te geven. Hij kreeg mijn hand niet open, maar ik hield er wel twee weken flink pijn aan over. Thuis draaide ik muziek van Rory Gallagher: It happened before, it’ll happen again. Muziek was al een troostprijs voor een diffuus leven, het gevoel dat richting alleen via wilskracht verworven kon worden maar evengoed kunstmatig bleef.

De derde periode van hitte ervoer ik in 1982, Frankrijk. In onze eerste auto reden we recht het zinderende Franse binnenland tegemoet. De temperatuur steeg geregeld boven de 30 graden, waarmee de schaduw wordt bedoeld. Onderweg kregen we een hagelbui  te verwerken. Deze beschadigde de auto nogal. Andere herinneringen zijn opgeslagen in foto’s. Nabij de dagmarkt van Pau staan we ingesloten op een parking. Er is weinig animo te helpen. Ergens hing onheil in de lucht: het besef dat onze relatie op grenzen stuitte.

De meest extreme zomer was die van 2003, eveneens Frankrijk: la canicule. Om elf uur in de morgen was het 41 graden in een straatje van Cognac. De dag werd uitgediend in een zwembad. Een familie zigeuners zocht hier ook verkoeling. Hun onderlinge betrekkingen bekijken, was een leerzaam feest. Het was alles goud dat hier blonk. Een onbesuisde Brit op de camping liet de hele dag een gastank in de zon staan. Hij was niet tot andere inzichten te bewegen. Dagen waarin de uren verstrijken zonder begin of einde. Zo kun je ervaren dat het leven geen zin heeft dan zichzelf te handhaven.

Of de hete zomer van 2018 beklijft, is een te vroeg gestelde vraag. Naarmate de jaren verstrijken, begint het belang van de dingen te verdampen. Kernzaken blijven tot het laatst overeind. Op een stoeltje in de schaduw overdenk ik waarover ik wil schrijven. Muziek uit de late jaren 60 dreint aanhoudend in mijn hoofd:  Dark Rose van Brainbox, het ondergewaardeerde Seasons van Earth & Fire. Nostalgie is het verlangen naar zaken die uit hun context zijn gehaald. Misschien is het de wijsheid van een vorderende leeftijd, het inzicht dat het nooit beter zal worden dan het destijds evenmin was.

Warme zomers, koude winters, natte herfst, ontregeld voorjaar: voor de een betekent het hooguit de vraag of er een record wordt gebroken. Voor een ander leveren de uitschieters een motor voor brede herinneringen. Een mensenleven is kort en biedt weinig ruimte voor extreme peilmomenten.  Slechts echt zeldzame gevallen helpen ons het
geheugen te fixeren of opnieuw te definiëren. Dit is goeddeels een rationeel proces. Veel lastiger, maar daarom niet van minder belang, is een poging om oude noties, angsten en vreugde terug te halen. Tijd is meedogenloos. Uiteindelijk wordt alles fluïde en onbetrouwbaar, wat mogelijk juist de reden is er belang aan te hechten.

Monk
27 juli 2018
(foto: Monk)

18 juni 2018
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Het Schip en de Wal

Het Schip en de Wal

Met de zomer voor de deur gaat het seizoen weer van start. De zeewaardige Aquarius, eigendom van AZG en in dienst van SOS Mediterranee, viste in Libische wateren 629 Afrikanen op, met als doel hen naar Italië te brengen. Het liep anders. Rome installeerde juist een nieuwe regering die haar tanden toont.

De Duitse regering staat intussen op springen. CDU premier Merkel, gedreven door haar Willkommenscultur, staat te linkerzijde onder druk van de SPD en op rechts van de Beierse CSU. Hier vreest Seehofer de opkomst van het AfD. Na jaren van gesteggel wil hij desnoods op eigen gezag de grens van Beieren sluiten voor migranten die eerder in een ander land asiel aanvroegen.

Met name landen die na 1989 tot de EU toetraden, zijn afwijzend. We hebben geen immigranten nodig, verwoordde de Poolse regering al enige jaren geleden de onwil. Griekenland formuleert voorzichtiger. Het land hangt aan de zuurstof van de ECB ofwel Deutsche Bank, ofwel Berlijn. Maar Athene denkt hetzelfde. Andere landen in de regio kunnen het prikkeldraad niet aanslepen in een poging de grenzen te sluiten.

West Europa doet haar best de lang gepredikte beschaving te blijven uitdragen. Maar het continent kraakt waar de druk het meest concreet is: in Italië. Met het al genoemde Griekenland draait dit land al langer op voor de migrantenstroom uit met name Afrika. Verplicht humanisme gaat op den duur ergeren. De recente politieke zwaai  naar rechts in Rome staat hier bepaald niet los van.

In de Europese media is veel aandacht voor emotionele beelden en larmoyante commentaren, maar weinig voor het echte debat: In hoeverre wil en kan Europa immigranten toestaan? Maken landen dit zelf uit of beslist Brussel?
Wat doen we met hen die op eigen initiatief of met hulp van mensenhandelaren binnen komen? Wie betaalt? Wat zijn op termijn de gevolgen voor Europa?
Nagenoeg alle landen hebben hun agenda. Ook Spanje, redder in de nood voor de Aquarius, dient haar eigen belangen.

Populisme in de EU neemt toe, zowel in de vorm van nieuwe partijen als binnen de bestaande fracties. Standpunten en nationale maatregelen verharden. Brexit heeft alles te maken met Calais. Achter de linies belandt EU geld in de zakken van dictators om massale migratie te keren. Wie kan duiken, volhardt in het warme bad van vrijblijvende opvattingen. Die arme zwangere vrouwen toch! Alleen al op de Aquarius bevonden zich 123 zelfstandig reizende minderjarigen. Zou u uw zoon van 15 door de Sahara jagen en daarna de zee opsturen?

Afgaan op de noden en wensen van de uitstroomlanden is zinloos. Er wachten nog 500 miljoen Afrikanen en Arabieren om naar Europa te komen. Die kunnen en willen wij niet opnemen. De gevolgen zouden uiteindelijk neerkomen op burgeroorlog. En denk maar niet dat wij beschaafder zijn dan wie ook. Geen schuldiger landschap dan het Europese en heel lang geleden is dit allemaal niet.

Rekenen op Europese eensgezindheid en een ferm collectief standpunt plus financiering kunnen we vergeten. De EU is een samenraapsel van landen, volkeren, talen, belangen en doelen. Doormodderen leidt tot het uiteenvallen van de EU en erger: het afkalven van democratie.

Want juist dit staat op het spel. Wat we zien, is geen proces van dynamische democratie. Het is de manier waarop democratie in de 21e eeuw voor de bijl dreigt te gaan. Niet met staatsgrepen of invasies, maar door interne ruzies en onverschilligheid. Gebrek aan onderling vertrouwen, inhoudelijk debat en zinvolle betrokkenheid van de burger ondergraven het bestel. Merkel, de misschien wel minst populistische premier in de EU, verpest de Duitse eigenheid. Er is geen volk dat de gevolgen van dit beleid trekt. Populisme is geen losstaand fenomeen. Het is een gevolg van langdurig ondergraven van wat mensen bindt en motiveert. Het is een bijproduct van neoliberalisme, waarin bescheidenheid en verantwoordelijkheid worden ingeleverd voor inhoudsloze dromen en materialisme.

Koester de politieke en culturele diversiteit in Europa. Dam de globalisering in. Treiter landen niet met gezanik over fabricage regels voor olijfolie of een eigen pensioenregeling. Pas wanneer je gemeenschappen in hun over de eeuwen opgebouwde eigenwaarde laat, mag je inzet verwachten voor een Europese infrastructuur. Daar hoort de onderkenning bij, dat Europa geen grootschalige immigratie wil en al helemaal niet op een illegale, brutale manier. Actie en reactie liggen nog altijd dicht bij elkaar.

Monk, 18 juni 2018
(foto: Monk)