26 april 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Litteken

Litteken

Midwolda

Op mijn rechter dijbeen schemert het litteken van een vroege vaccinatie. Begin jaren 50 werd je als kind meegenomen naar de dokter om te worden ingeënt tegen bof, mazelen, rode hond en kinkhoest. Heb ik gehuild of geschreeuwd? Zeker is, dat ik 60 jaar later nog altijd angst voel voor artsen en hun naaldenhobby.

Met de oorlog, Hongerwinter en berichten over dodelijke ziekten in de Duitse kampen vers in het geheugen, was inenten van kinderen in die dagen alleen onderwerp van discussie binnen rabiaat godsdienstige kringen. De gewone burgerij dankte de hemel voor beschermende sera.  Zij begreep bovendien dat alleen massaal inenten het risico op een epidemie kon keren. Dienaren Gods in het Huis van de Donderpreek ploeterden voort in zelf opgelegde schuldgevoelens en ander gezever. Met als gevolg een aanhoudende stroom polio patiëntjes die tot vandaag onnodig in een rolstoel hangen.

Tegenwoordig kampt een Joods orthodoxe wijk in New York met mazelen, een gevaarlijke en besmettelijke ziekte waartegen allang effectief kan worden opgetreden. Maar de bewoners weigeren inenting. Volgens hun orders op oude papyrusrollen, is het niet aan de mens om in te grijpen op goddelijke wijsheid. Zij leven onder hun eigen dakpan, mijden de landelijke voertaal en houden er zelfs een speciaal telefoonboek op na. Welke gevolgen hun weigering van preventieve maatregelen kan hebben voor de rest van de bevolking, is geen onderwerp op de kansel.

Buiten dit sektarische gedrag om, neemt in de hele westerse wereld de trend toe om kinderen niet in te enten. Binnen Europa telt de Oekraïne een flink contingent patiënten met mazelen. Maar ook in Frankrijk, Italië en andere West Europese landen stijgt het aantal besmettingen. En dat, terwijl nog rond de eeuwwisseling een half miljoen mensen bezweken aan de ziekte.

Inenten is uit de mode, ook in Nederland. Steeds meer mensen voeren het argument aan dat entstof lichaamsvijandig is. Onkunde is de moeder van het misverstand. Wat zal meespelen, is het toenemende wantrouwen tegen de farmaceutische industrie. Buitensporig winstbejag suggereert de bereidheid om over lijken te gaan.  Maar ook afname van het gevoel, deel uit te maken van een samenleving of andersom de onuitgesproken wens zich te onttrekken aan de volksmeute kan meespelen.  Ik denk, dat vooral gemakzucht, tegenzin je kind een moment pijn te bezorgen en het beperkte vermogen om zich een bedreigende epidemie voor te stellen, de doorslag geven.

Inenten helpt niet altijd of afdoende. Hier kwam ik lang geleden achter. Ondanks enting, kreeg ik de bof en enkele jaren later zelfs opnieuw en dan aan beide kanten van mijn kaken. Thuis werd gelachen om mijn uiterlijk van een opgeblazen kikker. Uit de tweede besmetting vloeide een oorontsteking voort die mij voor de rest van mijn jaren gehoorschade bezorgde.

Desondanks zal Nederland BV zich beter leren realiseren, dat het niet gaat om persoonlijke opties en keuzemomentjes, maar om de volksgezondheid die los staat van sociale stratificatie, etniciteit, ras of religie. Wanneer de geest eenmaal uit de fles is, komen maatregelen te laat. Enfin, in dat geval krijgen we mooie tv programma’s met larmoyante beelden en bankrekeningen waarop je kunt storten. Leuker kunnen we het niet maken.

Monk
26 april 2019
Foto: Monk

16 april 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor De Heilige Kluis II

De Heilige Kluis II

Soms lijken observaties en gedachten samen te hangen, waar in werkelijkheid hoogstens op kosmisch niveau sprake van kan zijn. Wanneer er dan iets ingrijpends gebeurt, wekt dit de indruk dat het betekenis heeft, verbanden toont met eerdere noties. Onzin natuurlijk, maar een eenmaal opgedane indruk raak je moeilijk kwijt.

Uit nostalgie trok ik onlangs Montaillou* van de plank. Hierin wordt beschreven hoe in vervlogen tijden de Zuid Franse Katharen werden vervolgd door de Roomse Kerk. Een prachtige reconstructie van genadeloze machtsuitoefening over eenvoudige mensen.
Vervolgens trof mij de affaire Valkering*, de Nederlandse priester die plotseling en op confronterende wijze uit de kast kwam, werd geschorst en inmiddels om vergeving smeekt bij zijn baas, de bisschop. Wie van hen is de grootste smiecht?
Toevallig of niet kocht ik een paar maanden eerder Sodoma*, indrukwekkend resultaat van 4 jaar onderzoek naar de uitwerking van homoseksualiteit in de Roomse Kerk.
Over dit alles kauwde ik nog na toen ik de tv aanzette en zag hoe de Notre Dame in Parijs in lichterlaaie stond.

De symboliek van deze voor onmogelijk gehouden brand was me aanstonds duidelijk. Hier stortte het katholicisme op groteske wijze in. Een hogere macht heeft ingegrepen en een krachtig signaal uitgezonden. De Kerk heeft zich onderhand zoveel schandalen van kindermisbruik, homo gekonkel, witwassen en steun aan abjecte regiems op de hals gehaald, dat een brute goddelijke reactie niet kon uitblijven. Inderdaad: Notre Drame.
Voor de goede orde: ik hang geen enkel geloof aan, ben allesbehalve homoseksueel, betaal uit onkunde altijd teveel belasting en verder discrimineer ik iedereen opdat niemand zich achtergesteld behoeft te voelen.

Lang geleden bezocht ik als jonge toerist de kathedraal in Parijs. Wat ik mij herinner, is een gigantische binnenruimte in halfdonker gehuld, een paar sluipende geestelijken en die typische graflucht, eigen aan oude kerken. Kortom: een imponerend, intimiderend gebouw. Buiten scheen de zon, dus ik was snel weer in mijn habitat op straat.

Terwijl de brandweer nog bezig is de laatste smeulende resten te blussen, komt een campagne op gang om de schade te herstellen, de kathedraal weer op te trekken. Een miljardair heeft alvast 100 miljoen toegezegd. Hij mocht  uitgebreid voor de camera verschijnen. Om meteen te worden overtroffen door een concurrent die 200 miljoen toezegde. Mijn zegen en van harte, maar tot op heden hoorde ik niets van de Vaticaanse Sjoemelbank. Rome kan de schade gemakkelijk uit eigen zak betalen, maar zal deze liever door de seculiere elite, de belastingbetaler en de Franse gelovigen van wat heet De Oudste Dochter van de Kerk laten ophoesten.

De voortekenen zijn gunstig: de tv toonde volop beelden van op straat biddende mensen, het gelaat gekeerd naar het brandende Instituut dat bol staat van misbruikzaken en andere ongein.
Of houdt dit ook weer alleen in mijn hersenpan verband met elkaar?

Monk
16 april 2019
Foto: Monk

Valkering: zie De Heilige Kluis d.d. 8 april 2019, onder Actueel.
Emmanuel Le Roy Ladurie –  Montaillou, een ketters dorp in de Pyreneeën, 1294-1324
Frederic Martel – Sodoma, het geheim van het Vaticaan.

8 april 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor De Heilige Kluis

De Heilige Kluis

Amsterdam

Tijden veranderen. De Roomse Kerk kan dit proces nauwelijks bijhouden. Het Instituut brokkelt af onder individualisering, welvaart, vrije meningsuiting en betonrot in eigen gelederen. Het ene na het andere lijk valt uit de kast. Naar de mode van de dag roepen vooral grootschalige seksuele misbruikzaken verontwaardiging op. Het wachten is op onthullingen over monumentale fraude, witwassen van crimineel geld, betrokkenheid bij oorlogshandelingen en manipulatie van parlementaire verkiezingen. Vooralsnog worden vooral de seksuele luiken ontsloten: de clerus als broeinest van homo’s die allesbehalve leven naar hun eigen wetten. Een fraai gezelschap, aangevuld met pedofielen, uitbuiters en terreurzusters. De Kerk houdt van diversiteit.

Priester Pierre Valkering trok het deksel van zijn eigen beerput. Tot verbijstering van de toehoorders schetste hij tijdens een jubileumfeestje zijn verslaving aan internetporno en darkrooms. In het verlengde van sociaal wetenschapper Frederic Martel’s boek Sodoma, noemde Valkering het Vaticaan een oord van 50 shades of gay.
De laat 18e eeuwse schrijver De Sade krijgt met terugwerkende kracht gelijk. In zijn liederlijke De 120 dagen van Sodom zet de Markies de Kerk neer als een slangenkuil van relnichten, zich wentelend in vraatzucht en sadistische seks – het volstrekte tegendeel van wat de Kerk probeert uit te dragen. De Sade ontsnapte ternauwernood aan de doodstraf. Valkering werd meteen geschorst door de bisschop. Ook in strafmaat deed de tijd haar werk.

Het is zonneklaar dat de zelfbenoemde Heilige Stoel altijd veel homoseksuelen aantrok. Wat is mooier dan op waardige wijze ontsnappen aan de aanbevolen maar niet begeerde sekse?  Toetreding tot het priesterschap van een zoon strekte menige familie tot eer. Het celibaat diende als veiligheidsklep om met de buitenwereld te kunnen omgaan: van een priester valt seksueel niets te vrezen.  Maatschappelijke betekenis verwierf de Kerk bovendien door te voorzien in de toegang tot de hemelpoort. Het leven komt uiteindelijk neer op afzien, het vooruitzicht van een eeuwig niets is nauwelijks te dragen.

In een hiërarchische, gesloten gemeenschap waar de macht wordt gelegitimeerd door een nederig opdienen van morele superioriteit, is omerta een basisingrediënt. Uitgelekte wantoestanden worden gebruikelijk ontkend, verzwegen of afgedaan als incidenten. Halve maatregelen zijn het hoogst haalbare, omdat anders het hele kaartenhuis instort. Foute priesters worden rondgepompt, teneinde hen over superieuren te laten zwijgen.
De geloofsgemeenschap is nog altijd aanzienlijk. De mens heeft nu eenmaal behoefte aan iets dat groter is dan hijzelf. Vrouwen, het door de Kerk systematisch neergedrukte deel van de bevolking, dragen het geloof het meest fanatiek uit. Eeuwen van wetenschapsontwikkeling konden niet verhinderen, dat zelfs in hoog ontwikkelde samenlevingen het creationisme terrein wint. Ook in een gerationaliseerde en gematerialiseerde wereld  tieren achterlijke denkbeelden welig.

Geloof verdwijnt niet zomaar en een Instituut dat er richting aan geeft, wordt in de kern als onmisbaar gezien. Imposante gebouwen, theatrale entourage en rituelen, onwrikbare opvattingen en een voor de buitenwereld ontwapenend celibaat vormen een geweldig brouwsel. Gelovigen (neerbuigend schapen genoemd) neigen ertoe, de problematiek te individualiseren en te personaliseren: een priester is fout geweest, maar hij is ook slechts een mens. De bisschop heeft gezwegen, maar had hier goede redenen voor. Zolang gelovigen de Kerk zien als levensverzekering is structurele verandering onwaarschijnlijk. De Kerk wordt onverkort voorgesteld als een instituut dat in de kern goed is, zij het hier en daar helaas ontspoord. De houding naar vrouwen zal evenmin veranderen. Zelfs binnen de homo scene wordt mannelijkheid geprefereerd boven het vrouwelijke.

Maar wat, als De Roomse Kerk helemaal niet in haar ontwikkeling het noorden kwijt raakte? Wat, als zij van meet af was bedoeld als Tehuis voor homoseksuelen en pederasten? Het zou ingenieus zijn: een organisatie optuigen die onder de vlag van kruiperige morele superioriteit gelegenheid verschaft aan haar leden onopgemerkt de beest uit te hangen en frustraties bot te vieren ten koste van de armetierige kudde?
Dit is de uiteindelijke visie van De Sade. Voor hem was het zonneklaar waarom Jezus zich omringde met uitsluitend mannelijke discipelen. En wat te denken van de verering van Maria, de onbevlekte Moeder van Jezus? Gerard Reve schreef er devoot over in boeken waar ook veel mooie jongens met harde billen hun opwachting maken.

De materiële wereld van de Roomse Kerk biedt tal van mogelijkheden deze complottheorie te onderzoeken. In tal van Europese steden steken kerken en kathedralen de wereldlijke bolwerken van kastelen en stadhuizen naar de kroon, vaak op een steenworp afstand van elkaar. Het Vaticaan is getooid met indrukwekkende schilderijen en fresco’s waarop geprononceerd naakte jongelingen de homoseksuele wellust aanwakkeren.

Het zou wel een ontluisterende grap zijn indien hier waarheid in schuilt. Onderzoek is lastig: de archieven van het Vaticaan blijven hermetisch achter slot en grendel.

 

Monk
7 april 2019
Foto: Monk

 

 

2 april 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Home

Home

Welkom op deze site!

MonkWise bestaat sinds 2011 en is de opvolger van Goedemorgen!

Opzet was door de jaren heen hetzelfde: een zienswijze geven op actuele ontwikkelingen in politiek en samenleving, afgewisseld met beschouwingen over de werkkring en aanverwante zaken. Soms publiceerde ik gedichten en verhalen. Hieraan werd de categorie Fotografie toegevoegd, ingedeeld naar onderwerpen die mijn permanente belangstelling hebben. Het ervaren en vormen van beelden beschouw ik als in essentie hetzelfde als schrijven.

MonkWise staat voor de opdracht om zelf na te denken over wat om ons heen gebeurt, ons drijft en overkomt. De site  is tevens een uitnodiging aan de lezer om hetzelfde te doen. De teksten willen signaleren, samenvatten,  analyseren, vragen oproepen, irriteren, uitspreken wat wordt verzwegen of verdraaid. Ik verlang niet naar een applaudisserend publiek. Voor discussie heb ik tijd noch energie. Rechtstreeks reageren is om die reden niet mogelijk. Denk zelf na en trek uw conclusies.
Monk is een pseudoniem, afgeleide van mijn eigenlijke naam en verwijzend naar het vrolijke monnikenbestaan dat het creatieve proces oplevert.

Nieuwe berichten worden in eerste instantie geplaatst in de categorie ACTUEEL.
In een later stadium worden ze overgeheveld naar andere categorieën, die hiermee vooral als archief fungeren.

Monk

30 maart 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Bier en Benzine

Bier en Benzine

Amsterdam Noord

Het bezit van een auto wordt in de Randstad door velen afgewezen. Vooral linkse vrienden hebben er moeite mee, soms omdat zij slechte chauffeurs zijn of de ballen verstand hebben van techniek. In Amsterdam rijzen parkeerkosten de pan uit, leiden verkeerscirculaties tot chaos en woedt een stille oorlog tussen de auto en fietsers die op hun beurt geen boodschap hebben aan de voetganger. Uitgerekend hier zetelt het kapitaal van Bernhard Junior, mede eigenaar van het circuit van Zandvoort. Benno II werd namelijk rijk door het opkopen en exploiteren van “pandjes”. Appels vallen zelden ver van de boom.

Onlangs nam het gemeentebestuur van Zandvoort unaniem het besluit om 4 miljoen te steken in  verbetering van de infrastructuur, zeg maar de toegankelijkheid tot het circuit. Onderliggend doel is, om de eenzijdige economie van het dorp op te krikken.
Ook Groen Links stemde in. Wensen en belangen van het Koningshuis legt niemand zomaar naast zich neer.

Het circuit in de duinen werd oorspronkelijk gebouwd op het puin van door de nazi’s vernielde hotels en woningen in de badplaats. Deze moesten wijken voor hele mooie bunkers. Het idee van een circuit werd verkocht onder het mom van een Strassenparade. Overigens werden al voor WO II straatraces voor de elite in het dorp gehouden, dus heel origineel was het idee niet.

De eerste F1 race in Zandvoort werd verreden in 1952. In de jaren 60 vigeerden grote namen in de racerij, als Hill, Clark, Steward en mijn favoriet: Jackie Ickx. Zo’n geweldige naam kun je niet verzinnen. Hoogtijdagen dus, waarin de lucht was vervuld van CO2, fijnstof en ultiem gebrul. De PvdA maakte in 1985 wegens beoogde woningbouw een einde aan het Circus. Lager geclassificeerde races gingen overigens gewoon door.

Bij toeval was ik een keer toeschouwer. Dit moet in 1966 zijn geweest. Mijn ouders wilden naar het strand en kwamen nabij Zandvoort terecht in een verkeersknoop. Zij hadden geen idee wat er aan de hand was. Terwijl vader mopperde en moeder zweeg, genoot ik achterin de Opel. De berm stond immers vol prachtige modellen van autoliefhebbers.
Eenvoudiger was geweest, rechtsomkeert te maken, maar dan kent u de familie Monk niet. Met een pittige vertraging bereikten we alsnog het strand. Vader viel op een handdoek in slaap, moeder las een meegebrachte krant en ik scharrelde richting duinen, aangetrokken door het immense lawaai van racewagens. Met anderen kroop ik door een kapot hek en even later maakte ik deel uit van het feest.

Met de successen van Max Verstappen kon je wachten op de roep het circuit van Zandvoort weer voor de snelste categorie geschikt te maken. Pleitbezorger Benno II verkeert in goed gezelschap van Heineken en Shell. Bier en benzine, wat u zegt. Op tv mocht de Prins zijn wens kenbaar maken om belastinggeld in te zetten. Dit stuit evenwel op het nodige verzet en dus op politieke prudentie. Hoe kun je openlijk enthousiast zijn over de komst van een exclusief elitaire bende die lak heeft aan ieder die  eenvoud, schoonheid en stilte nastreeft?

De koninklijke lobby grossiert in argumenten. De komst van de F1 zou het geld opleveren om de Groene Hobbies van Links te kunnen betalen. Ook is technologische vooruitgang onlosmakelijk verbonden aan het sleutelen van Ferrari en Mercedes. Kwestie is, dat de geldelite van Nederland gewoon een speeltje wil en geld ruikt. De rest is flauwekul. Duurzaamheid en milieu mogen voor de gelegenheid aan het uitlaatgas. Omwonenden die klagen over stank, herrie en verkeersoverlast worden weggezet als linkse jankers. Idioom reflecteert het niveau van de beschaving.

Ik weet het goed gemaakt. De infrastructuur wordt aangepast voor 8 miljoen (ik houd alvast rekening met overschrijding van het budget) om Zandvoort eindelijk bereikbaar te maken. Bernhard Junior betaalt, want hij zwemt in het geld en het circuit is puur commercieel. Een grote parkeerplaats wordt naar hem vernoemd. Er komt jaarlijks een F1, maar uitsluitend voor wagens die elektrisch worden aangedreven. Een wereldprimeur! Dit veroorzaakt aanzienlijk minder lawaai en uitstoot van giftige dampen. Inwoners van Zandvoort mogen gratis komen kijken. Raadslid  Karim el Gebaly van Groen Rechts kan gewoon aanblijven.

Monk
30 maart 2019
Foto: Monk

 

 

 

25 maart 2019
door admin
Geen reacties

Voetbal = oorlog

Zaandam

Voetbal is oorlog luidde een uitspraak van Rinus Michels, uitvinder van wat totaalvoetbal wordt genoemd.  Michels was trainer van Oranje in de jaren 80, waarin opgelaaide afkeer van nazi Duitsland vooral in de stadions werd aangegrepen om herrie te trappen. Oorzaak van dit fenomeen was de arrogantie van premier Van Agt die meermalen pleitte voor vrijlating van de Drie van Breda. Dit nazi tuig had na de oorlog tegen de muur gemoeten, maar je weet hoe het gaat in Nederland. In de kranten verscheen Michels gestalte, intimiderend gestoken in een lange lederen jas: wil je oorlog, kun je het krijgen.
Bijna als een statement tegen Van Agt.

Gisteravond trad Nederland onder trainer Koeman aan tegen aartsrivaal Duitsland. Gelukkig wordt niet langer gescholden en gesist vanaf de tribunes, maar de wedstrijd wordt nog wel beschouwd als de kraker van het jaar. Koeman is een minder uitgesproken karakter. Niet alleen in vergelijking met Michels, maar ook met Louis van Gaal, die Oranje leidde in het WK van 2014. Als oud verdediger en organisator van de achterhoede straalt Koeman rust en kalmte uit, wat iets anders is dan gezag.

Voor dit laatste zijn soms harde ingrepen nodig, zoals het tussentijds wisselen van populaire spelers. Van Gaal  wisselde keeper Cillessen na een complete en goede wedstrijd zonder pardon voor reservist Tim Krul in de afsluitende penaltyserie tegen Costa Rica.
Bij Michels was dergelijk gedrag niet eens een punt van discussie. Hij liet rustig Cruijff opdraven voor strafwerk en peperde hem dit ook nog eens in.

Vandaag is voetbal eerder geld dan oorlog. Topspelers wisselen is not done en sommigen van hen trekken er geregeld een smoel bij wanneer het toch gebeurt. Een enkele trapt een reclamebord in gort. Bij vroegtijdig wisselen, zakt namelijk de marktwaarde of anders wordt hun ego beschadigd. En om dit te voorkomen, zouden spelers best eens kunnen bedanken voor de Vaderlandse Vlag. Hieraan toegeven is een gotspe. Wie niet wil meedraaien in het systeem van staal, dondert maar op.

Het verloop van de wedstrijd tegen Duitsland was grillig. Oranje raakte snel en simpel op een 0-2 achterstand en kwam hiermee nog genadig weg, met dank aan nogmaals Cillessen. Koeman liet de verdediging en ook spits Babel aanknoeien. Aanvoerder Van Dijk stond herhaaldelijk verkeerd, was traag en dit zou de hele wedstrijd zo gaan. Een speler kan zijn avond niet hebben, maar dan moet hij eruit. Koeman zag desondanks geen reden iemand voor de rust te wisselen of zelfs maar een andere organisatie achterin te overwegen.

In de laatste minuut ging het voorspelbaar alsnog fout. Tegen een ander land kan dit gebeuren, maar het is een in beton gegoten feit dat een Duitse ploeg nooit opgeeft tot en met het laatste fluitsignaal. Voor Duitsers is voetbal altijd oorlog. Van jonge Nederlandse spelers mag je misschien nog vrezen dat zij dit onderschatten; Koeman dient beter te weten.

De trainer dacht alsnog te kunnen winnen, op basis van veldoverwicht. Wanneer je tegen Duitsland gelijk staat en er resteren nog 10 minuten, is het zeer wijs om in termen van verdedigen te gaan denken. En niet, na nota bene een tegentreffer in de 89e minuut,  nog eens te komen aanzetten met een nieuwe aanvaller. Luuk de Jong liep compleet voor joker om zich heen te kijken. Zelfs de volgende dag handhaafde Koeman zijn visie. Graag hoorde ik de mening hierover van Memphis Depay, de beste man in het veld.

Waar het op neer komt, is dat Koeman kennelijk de mentaliteit ontbeert van Michels en Van Gaal. Zij begrepen maar al te goed, dat tegen Duitsland alleen de dood of de violen van toepassing is. Ontregel hun opbouw, speel doodsaai, treiter, maak desnoods brutale overtredingen of ros de bal het stadion uit. Maar laat Duitse spelers in de eindfase nooit dichterbij dan 30 meter komen. Het verschil tussen verliezen en gelijkspelen mag slechts een enkel punt zijn, het gaat vooral om het besef en de meedogenloosheid.

Monk
25 maart 2019

Foto: Monk

 

 

 

 

 

 

19 maart 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor De rekening

De rekening

Oostzaan

Doffe vermoeidheid daalde in mij neer toen ik de tv uitschakelde. Van geruchten over een schietpartij bij een tram, belandden we in een ijlings naar niveau 5 (code rood) opgeschaald terreurdrama met een Turkse (dus islamitische) verdachte, al snel bekend als dader maar dan van een waslijst andere feiten. De media stroomde van heinde en verre toe, de format van Christchurch gretig uit de la trekkend. De premier repte zich met bezorgd gelaat naar een spoedberaad in een driehoek, door verslaggevers stuntelig uitgelegd. Binnen de kortste keren ging Den Haag uit van een aanslag met terroristisch motief. Iemand had de verdachte bovendien Allah Akbar! horen roepen. Dat veel moslims dit zelfs uitroepen wanneer ze zich met een hamer op de duim slaan, is kennelijk onbekend. Zelf roep ik overigens in voorkomend geval drommels!

Urenlang herhaalden de media hun geringe kennis, meningen, vermoedens en bedenksels. Honderdvoudig draaide de camera naar de plaats delict, gleed over daken van de stad, kwam weer uit bij iemand met een onbeduidende mededeling. Wie kan daar naar kijken en luisteren zonder van verveling om te vallen? Een enkel beeld verraste onbedoeld:
In de binnenstad van terreurdoel Utrecht staat een blonde jongedame op straat om de ongebruikelijke stilte te fotograferen.
Iemand had haar verstand tenminste nog bij elkaar.

Wat een timing van de dader! Twee dagen voor de provinciale verkiezingen, waarvoor je met alle denkbare inspanning en reclame nauwelijks de helft van het stemvee de deur uit krijgt. Politiek Nederland, voor de gelegenheid op straatcampagne, dook meteen de bunkers weer in. Dit gold evengoed voor Baudet, die zijn zogenaamde moed toonde in het ontoegankelijke Kuhrhaus van Scheveningen.

De premier belegde een persconferentie, nadat hij minister Grapperhaus ervan had doordrongen dat de dader als de sodemieter gevonden moest worden. Stel je voor: verkiezingsdag terwijl een islamitische terreurverdachte onvindbaar is! Rutte sprak de bevolking plechtig toe en putte hiervoor uit het terreuridioom met Koninklijk Keurmerk: standvastig, naast elkaar, intens, triest, geschokt, onschuld, beschaving. Vergelijkbaar met het recept waarmee doktersromans worden geschreven.

Erg moeilijk kan het vinden van de verdachte niet zijn geweest. Hij was gefotografeerd en werd aanstonds herkend bij politie en het OM, de rechtbank en zijn buren. Het justitieel dossier is een catalogus aan begane delicten, variërend van inbraak en benzinediefstal tot verkrachting en poging tot doodslag. Kortom: een doorgesnoven draaideurcrimineel van wie het woonadres en de connecties bekend zijn als de bonte hond. Het AT trapte een paar deuren in en ving en passant nog een ander crapuul: mission accomplished. Netjes gedaan maar geen grootse daad, op geen manier vergelijkbaar met Christchurch of Parijs en dus nauwelijks een argument om politiek op mee te liften.

De premier probeert over te komen als Staatsman. Lastig, wanneer je het juiste profiel niet bezit en al voor de derde kabinetsperiode expliciet de hoeder van VVD belangen uithangt. Natuurlijk gaan de verkiezingen door!, riep de man van het tere vaasje. De aanslag is een politiek geschenk uit de hemel zo vlak voor D-day. Bekend is namelijk, dat in dergelijke gevallen de burger conservatief stemt en ertoe neigt tegen het gezag aan te schurken.
Dat het kabinet iets heeft uit te leggen over de verdachte komt wel na de stembusgang.

Utrecht beleefde een drama, laat dit duidelijk zijn. Het hoeft niet kleiner te worden gemaakt dan het is. Maar is het een aanslag? Tegen wie of wat dan precies?
De verdachte heeft een Turkse en islamitische achtergrond. Dit kan een rol spelen, maar voorlopig zegt het weinig.

Laten we vooral de rol van Den Haag in het oog houden: kabinetten lang van rechtse politiek zijn de budgetten voor preventie, zorgverlening, politie en gevangenis teruggeschroefd en is tot bureaucratische schaalvergroting overgegaan. Zelfs agenten hebben het opgegeven melding te maken van allerhande tegen hen gericht geweld: er gebeurt toch niks mee. De schietpartij in Utrecht lijkt vooral de rekening voor aanhoudend wanbeleid.

Politiek en maatschappelijk is er werk aan de winkel. Marktwerking heeft in sociale structuren bij lange na niet gebracht wat liberalen erover beweerden. Belastingparadijsje spelen voor het bedrijfsleven en afknijpen van het werkvolk moeten vanaf nu wijken voor herstel van wat decennialang werd verwaarloosd: onderwijs, zorg, defensie, politie, OM, pensioenen: allemaal saaie shit waaraan politiek weinig brood valt te verdienen.
Dit op te pakken, zou op staatsmanschap wijzen.

Monk,

19 maart 2019
Foto: Monk

14 maart 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Een andere bril

Een andere bril

Amsterdam Noord

Het islamitische Cormelius Haga Lyceum zou banden hebben met IS gerelateerde terreurgroepen als het Kaukasus Emiraat. Dit illustere gezelschap is onder meer bekend van aanslagen in de metro van Moskou. Zelfs voor multiculti Amsterdam gaat dit te ver.

B&W van de hoofdstad eisen dat het schoolbestuur opstapt. Gemeentelijke subsidies (hoezo?) en uitbreidingsplannen (naar andere steden) worden geblokkeerd. De school heeft momenteel zo’n 180 leerlingen, maar wil uitbreiden met satellieten, uitgaande van het beginsel dat aanbod vraag schept.

De onderwijsinspectie werd al eens ontdoken en tegengewerkt. Er zijn aanwijzingen dat het lesprogramma vooral wordt ontleend aan de Koran en Salafistische wijsheden. We weten waar dit heengaat: opheffen van scheiding van kerk en staat, onderschikking van vrouwen, intolerantie naar ongelovigen, onderwijs vanaf stenen tafels. De vrees bestaat dat hiermee een parallelle samenleving ontstaat, radicale variant op de Zuilenmaatschappij die Nederland kenmerkte tot in de jaren 60 van de vorige eeuw.

Schoolbestuurder Atasoy reageert als ieder ander in zijn positie: ontkennen, afzwakken, verzwijgen, schade beperken, een vijand aanwijzen. Maar met fundamentalisten moet je oppassen. We weten uit ervaring hoe de Turkse president Erdogan reageert op kritiek:
We krijgen jullie nog wel, stelletje fascisten!
Atasoy zal wijselijk op zijn tong bijten maar wat hij denkt, laat zich raden.

Het lyceum wordt gesteund door een deel van betrokken ouders. Mensen zijn snel aangebrand, zeker waar opvoeding in het geding is. In dit geval voel ik enig mededogen. Hoe leg je uit dat het bestuur weg moet waar niemand wordt gearresteerd en het onderhouden van banden met terreurgroepen niet perse strafbaar is? Wat te denken van verdachtmaking en afwijzing, waar burgemeester Halsema om de 5 zinnen uitroept dat zij niet tegen islamitisch onderwijs is? De ouders komen van een andere planeet, doen in vrijheid hun schoolkeuze en dan is het weer niet goed. Je hoort hen denken:
omdat blanke Hollanders in hun hart allemaal voor Wilders zijn.

Nederland was heel lang een land waar de kool prima groeide en de geit toch volop te eten had. De oude zuilenverdeling van liberalen, socialisten en confessionelen (verwikkeld in talloze fijn vertakte onenigheid) kon functioneren op basis van overkoepelende bindingen: nationalisme, koningshuis, gedeelde cultuur en taal, economische noodzaak tot samenwerken. Er bestonden geen verborgen geldbronnen vanuit het buitenland om je aan de rest van de samenleving te kunnen onttrekken. Vandaag bestaan die bronnen wel (Ankara, Riyad). Erger is, dat salafisten alleen Nederlands spreken waar hen dit tot eigen voordeel strekt. Verder richten zij de schotelantenne op Teheran en Ankara. De mensen wonen hier wel, maar leven niet hier.

Een hernieuwd Zuilenstelsel is niet alleen ongewenst, maar ook zinloos. De wereld is oneindig groter geworden dan zij tot 1965 was. Pappen en nathouden in de vorm van discussie, een schorsing hier en een tijdelijk afgeknepen subsidie kunnen de kloof niet overbruggen.  Het fundamentele (sic) verschil in uitgangspunten en doelen zal uitdraaien op juridische haarkloverij en kabaal op straat.  Intussen woekert de segregatie voort.

Mijn even radicale als politiek onhaalbare voorstel is, om de grondwet open te breken. De Vrijheid van Onderwijs  moet aangepakt worden. Onderwijs is niet alleen een recht, maar ook een plicht. Alle onderwijs op basis van een specifieke levensbeschouwing moet plaatsmaken voor Openbaar Onderwijs. Een belangrijke (ook christelijke) invloed van religie op de seculiere maatschappij wordt hiermee weggenomen. Wij propageren toch scheiding van kerk en staat? Stel grenzen en handhaaf. Van een grondwetswijziging (die door de confessionelen zal worden geblokkeerd) mag overigens geen wonder worden verwacht. Er heerst hoe dan ook ongenoegen in een verwende samenleving en de geroemde Hollandse tolerantie naar minderheden is niet onbegrensd. De rechtsstaat vermag veel, maar kan niet alles. Verder moet het onderwijs niet alsmaar worden opgezadeld met zaken die over de schutting worden gekieperd door Den Haag en gemakzuchtige ouders. De marktwerking uit het onderwijs moet weg. Schoolbesturen moeten ophouden met onderlinge concurrentie op basis van dure schoolreizen en andere onzin, bedoeld om leerlingen te trekken en daarmee geld van Den Haag binnen te trekken. Scholen moeten kleiner en worden uitgerust met meer personeel.

De inhoud van Openbaar Onderwijs dient in mijn optiek seculier te zijn. Dit is iets anders dan waardevrij, maar er mag geen specifieke levensbeschouwelijke richting worden gepropageerd. Kennis van de parlementaire democratie en de rechtsstaat valt onder de leerstof en eer mag best worden gediscussieerd over politiek en religie. Maar daarna volgen wiskunde of gymnastiek en dan gelden de seculiere regels onverkort. Financiering blijft uiteraard een aangelegenheid voor de overheid. Geldstromen uit het buitenland zijn verboden en worden bij overtreding ingevorderd. Dit geld aftrekken van de rijkstoelage is geen optie, omdat hiermee de externe input alsnog gelegaliseerd zou worden. Onderricht in godsdienst, cultus of levensbeschouwing naar specifiek gewenst recept, moet buiten het leslokaal blijven. Bidden doe je maar in de Kerk, om het samen te vatten. Financiering hiervan is privaat, dus mag overal vandaan komen, binnen de grenzen van de wet.

Eindelijk emancipatie voor het Openbaar Onderwijs! Tot die tijd kan het Cornelius Haga misschien beter Abu Bakr op de gevel zetten. Dan weten we tenminste waar we aan toe zijn.

Monk
14 maart 2019
Foto: Monk

19 februari 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Boekenkast, deel II

Boekenkast, deel II

Zaandam

Boek en Plaat heette het bedrijf. Je werd het lidmaatschap ingelokt met een niet te missen aanbod, zoals De Lage Landen bij de Zee van Jan en Annie Romein, standaardwerk van de socialisten die jarenlang werden uitgesloten wegens de Koude Oorlog.  Begin jaren 70, in de dagen van  democratisering, studentenprotest en docenten die hun heil zochten bij Fidel Castro, schoven ze weer naar voren. Ook de beschrijving van geschiedenis is onderhevig aan mode, meer nog: aan ideologische fluctuaties.

Memoreer ik en passant, dat zonder het echtpaar Romein het wereldwijd gevierde Achterhuis van Anne Frank mogelijk nooit was gepubliceerd. Uitgevers hadden hiervoor aanvankelijk geen enkele belangstelling. Pas nadat Jan Romein erover had geschreven in Het Parool keerde het tij.

Met de verplichte periodieke aanschaf bij B&P groeide mijn boekenbezit. Wegens het bij nader inzien tegenvallende aanbod betrof dit vooral Russische literatuur. Anders belandde je bij Mario Puzo en James Clavell. Het kwam van pas dat ik uit mijn eerste doodsaaie kantoorbaan werd ontslagen: een overvloed aan vrije tijd werd mijn deel. De verhalen van Tsjechow en Toergenjev zijn voor een vermoeide werkslaaf nog te doen, maar voor Dostojewski moet je een ander universum betreden. Terend op een paar maanden financiële reserve vrat ik mij door Kafka, Solzjenitsin, Heinrich Böll, Pascal en Schopenhauer. De Sade werd niet aangeboden: met name christelijke lezers zouden uit afkeer hun lidmaatschap opzeggen. Een paar lokale boekhandels boden uitkomst. Geen groter feest dan een subversief boek te lezen, kopje koffie en een sigaret erbij: zie homo ludens in wording.

Met boeken bouw je aan een identiteit, al gaat dit zonder opzet of strategie. De boekenkast is een bolwerk van smaak en kennis. Let wel: kennis is iets anders dan informatie. Na de Russen werden Nederlandse schrijvers toegevoegd: Hermans, Reve, Wolkers, Vestdijk, Mulish (vooruit maar), Nescio, Cremer, ’t Hart, Bob den Uyl. Het vinden van verpletterende boeken nam wel af. Lange tijd werd deze positie ingenomen door Celine, helaas meer bekend om zijn nazi verleden dan om zijn indrukwekkende boeken. Meer recent denk ik aan Houellebecq, als vertolker van de verstrooide moderne tijd vol zwakke karakters en opportunisten. De twee hebben gemeen, de westerse beschaving haar einde te zien naderen. Houellebecq denkt aan de Islam, Celine beschouwt de Chinezen als bron van onze neergang.

Vandaag ligt bij vrienden en kennissen zelden een boek op tafel. De kast werd opgeruimd of verplaatst naar de werkkamer, kratten vol boeken naar de kringloop gesjouwd, soms na een onvoorziene ervaring op de rommelmarkt: niemand koopt een gelezen boek. Wel ligt overal een tablet of iPhone. Hierin zijn complete bibliotheken gedownload, virtueel beschikbaar zolang je internet hebt, weggevaagd ingeval dit uitvalt. Met het digitale kastje kun je tevens de cv bedienen en diverse vertrekken doen volstromen met je muziekkeuze uit 500 wereldzenders. De plastic cd’s zijn gedumpt, vinylschijven hooguit beschikbaar als gadget, meestal wegens de hoes. Je voorkeuren worden geregistreerd door de internetproviders die geld verdienen door je gegevens te verkopen.

De teloorgang van de boekenkast weerspiegelt zich in de gang van zaken rond B&P. De burgerij ontwikkelde aversie tegen het geringe assortiment, de harde ledenwerving en de kleine lettertjes die menigeen opzadelden met het even verplichte als ongewenste kwartaalboek. De handel in vinylschijven stortte in de jaren 80 ineen, de eigenzinnige serie uitgaven van B&P verdween. Het bedrijf ging in 1986 op in ECI, een concurrent met fysieke winkels. De tijdgeest werd desondanks niet verstaan. In 2010 sloten de ECI winkels. De internetverkoop bleef, maar zal verdrinken in Bol.com, Amazon of het Chinese Alibaba.

Mijn boekenkast staat er steeds meer verweesd bij, al koop ik geregeld nog een modern boek. Bezoekers worden verrast door het bestaan, maar niemand leest titels of vraagt zich iets af. Hopelijk komt er ooit een echte revival: het boek als symbool van reflectie, mindfulness, het vermogen tot het maken van keuzen in een wereld van digitale controle. Desnoods laat ik de boekenkast  ombouwen tot boekenkist. Om te ontsnappen als Hugo de Groot, of erin tot stof weder te keren.

Monk 19 februari 2019

Foto: Monk

 

17 februari 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Boekenkast, deel I

Boekenkast, deel I

Oostzaan

Stap de gemiddelde woonkamer van mensen onder 40 jaar binnen en je ziet nauwelijks een boek, laat staan een kast die voor de opslag ervan is ontworpen en met jarenlang geduld werd gevuld. Jammer, want de boekenkast is een neerslag van identiteit:
je bent wat je leest.

Vintage mensen hebben soms nog een boekenmeubel, maar dit staat tegenwoordig buiten het zicht in een werkkamer. Belangrijke informatie voor de bezoeker vervalt hiermee. De eigenaar ziet geen reden meer zich door zijn boekenbezit intellectueel en sociaal te profileren. Een argument voor het verwijderen is, dat boekenkasten ruimte innemen en een rommelige aanblik geven. Zij passen niet meer in een interieur van digitaal minimalisme. De boekenkast heeft een statische uitstraling, het tegenovergestelde van moderne dynamiek. In de wereld van het internet vind je alles op een beeldscherm: informatie, interactie, entertainment. Deelbaar met wie je wilt. Te verbergen voor wie je geen toegang wilt verschaffen.
Ik houd van argumenten. Vooral omdat ze meestal nergens op slaan.

Binnen de overtuiging dat er niets anders bestaat dan een eeuwigdurend heden, verliest het papieren boek elke dag aan waarde. Niets is, alles wordt. Slechts een eerste druk, voorzien van een harde kaft, liefst in nieuwe staat (nooit gelezen) en gesigneerd door een gelauwerde schrijver, kan op genade rekenen. Dit getuigt van goede smaak en vooral financieel besef: zo’n boek heeft handelswaarde. De rest is onzin en kan naar de kringloop.

Digitale beschikbaarheid van boeken is al vergevorderd en heeft een grote toekomst. Providers van netwerken en zoeksystemen zijn grote commerciële en politieke spelers geworden. Wereldwijd! Alle informatie is altijd actueel. Dit betekent: aangepast naar het heden, naar de wenselijkheid van het heden. Algoritmen bepalen nu al deels wat aan wie wordt aangeboden. Het kan niet lang duren of, in een wereld van nepnieuws, het complete gepubliceerde culturele erfgoed zal worden herschreven! Wie een achterhaalde versie heeft opgeslagen, twijfelt al snel over  wat fake is en zal het risico onderkennen zelf verdacht te worden gemaakt. De waan van de dag zal niet eens meer herkend worden. George Orwell’s voorspellende boek 1984 wordt hiermee alsnog werkelijkheid. Lang leve president Mark Zuckerberg! Weg met oldschool hotelboer Trump! In de nieuwe situatie kun je en passent je eigen geschiedenis wissen en elke dag opnieuw beginnen.

Lezen was een van de eerste bewuste dingen die ik machtig werd. Competitie met mijn bijna 3 jaar oudere zus zal ongetwijfeld een drijfveer zijn geweest. Ook lazen onze ouders elke dag uitgebreid de krant. Boeken bezaten zij evenwel weinig en nooit werd er iets bijgekocht. Ik las alles wat los en vast zat: etiketten, prentbriefkaarten van ooms en tantes, instructies voor apparatengebruik, waarschuwingen tegen het innemen van landbouwvergift, van de vuilnisbelt geraapte tijdschriften, afgeschreven winkeldochters, wetenswaardigheden op snoeppapiertje, de achterkant van kauwgomplaatjes, kortom alles waar woorden op voorkwamen. Een gekregen boek las ik minstens 10 keer en op de binnenkaft schreef ik mijn naam als bewijs van onbetwist eigendom. Onthoud, dat ik spreek over de analoge tijd, dat is tijd met een geschiedenis.

Monk 16 februari 2019

(Foto: Monk)