19 februari 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Boekenkast, deel II

Boekenkast, deel II

Zaandam

Boek en Plaat heette het bedrijf. Je werd het lidmaatschap ingelokt met een niet te missen aanbod, zoals De Lage Landen bij de Zee van Jan en Annie Romein, standaardwerk van de socialisten die jarenlang werden uitgesloten wegens de Koude Oorlog.  Begin jaren 70, in de dagen van  democratisering, studentenprotest en docenten die hun heil zochten bij Fidel Castro, schoven ze weer naar voren. Ook de beschrijving van geschiedenis is onderhevig aan mode, meer nog: aan ideologische fluctuaties.

Memoreer ik en passant, dat zonder het echtpaar Romein het wereldwijd gevierde Achterhuis van Anne Frank mogelijk nooit was gepubliceerd. Uitgevers hadden hiervoor aanvankelijk geen enkele belangstelling. Pas nadat Jan Romein erover had geschreven in Het Parool keerde het tij.

Met de verplichte periodieke aanschaf bij B&P groeide mijn boekenbezit. Wegens het bij nader inzien tegenvallende aanbod betrof dit vooral Russische literatuur. Anders belandde je bij Mario Puzo en James Clavell. Het kwam van pas dat ik uit mijn eerste doodsaaie kantoorbaan werd ontslagen: een overvloed aan vrije tijd werd mijn deel. De verhalen van Tsjechow en Toergenjev zijn voor een vermoeide werkslaaf nog te doen, maar voor Dostojewski moet je een ander universum betreden. Terend op een paar maanden financiële reserve vrat ik mij door Kafka, Solzjenitsin, Heinrich Böll, Pascal en Schopenhauer. De Sade werd niet aangeboden: met name christelijke lezers zouden uit afkeer hun lidmaatschap opzeggen. Een paar lokale boekhandels boden uitkomst. Geen groter feest dan een subversief boek te lezen, kopje koffie en een sigaret erbij: zie homo ludens in wording.

Met boeken bouw je aan een identiteit, al gaat dit zonder opzet of strategie. De boekenkast is een bolwerk van smaak en kennis. Let wel: kennis is iets anders dan informatie. Na de Russen werden Nederlandse schrijvers toegevoegd: Hermans, Reve, Wolkers, Vestdijk, Mulish (vooruit maar), Nescio, Cremer, ’t Hart, Bob den Uyl. Het vinden van verpletterende boeken nam wel af. Lange tijd werd deze positie ingenomen door Celine, helaas meer bekend om zijn nazi verleden dan om zijn indrukwekkende boeken. Meer recent denk ik aan Houellebecq, als vertolker van de verstrooide moderne tijd vol zwakke karakters en opportunisten. De twee hebben gemeen, de westerse beschaving haar einde te zien naderen. Houellebecq denkt aan de Islam, Celine beschouwt de Chinezen als bron van onze neergang.

Vandaag ligt bij vrienden en kennissen zelden een boek op tafel. De kast werd opgeruimd of verplaatst naar de werkkamer, kratten vol boeken naar de kringloop gesjouwd, soms na een onvoorziene ervaring op de rommelmarkt: niemand koopt een gelezen boek. Wel ligt overal een tablet of iPhone. Hierin zijn complete bibliotheken gedownload, virtueel beschikbaar zolang je internet hebt, weggevaagd ingeval dit uitvalt. Met het digitale kastje kun je tevens de cv bedienen en diverse vertrekken doen volstromen met je muziekkeuze uit 500 wereldzenders. De plastic cd’s zijn gedumpt, vinylschijven hooguit beschikbaar als gadget, meestal wegens de hoes. Je voorkeuren worden geregistreerd door de internetproviders die geld verdienen door je gegevens te verkopen.

De teloorgang van de boekenkast weerspiegelt zich in de gang van zaken rond B&P. De burgerij ontwikkelde aversie tegen het geringe assortiment, de harde ledenwerving en de kleine lettertjes die menigeen opzadelden met het even verplichte als ongewenste kwartaalboek. De handel in vinylschijven stortte in de jaren 80 ineen, de eigenzinnige serie uitgaven van B&P verdween. Het bedrijf ging in 1986 op in ECI, een concurrent met fysieke winkels. De tijdgeest werd desondanks niet verstaan. In 2010 sloten de ECI winkels. De internetverkoop bleef, maar zal verdrinken in Bol.com, Amazon of het Chinese Alibaba.

Mijn boekenkast staat er steeds meer verweesd bij, al koop ik geregeld nog een modern boek. Bezoekers worden verrast door het bestaan, maar niemand leest titels of vraagt zich iets af. Hopelijk komt er ooit een echte revival: het boek als symbool van reflectie, mindfulness, het vermogen tot het maken van keuzen in een wereld van digitale controle. Desnoods laat ik de boekenkast  ombouwen tot boekenkist. Om te ontsnappen als Hugo de Groot, of erin tot stof weder te keren.

Monk 19 februari 2019

Foto: Monk

 

17 februari 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Boekenkast, deel I

Boekenkast, deel I

Oostzaan

Stap de gemiddelde woonkamer van mensen onder 40 jaar binnen en je ziet nauwelijks een boek, laat staan een kast die voor de opslag ervan is ontworpen en met jarenlang geduld werd gevuld. Jammer, want de boekenkast is een neerslag van identiteit:
je bent wat je leest.

Vintage mensen hebben soms nog een boekenmeubel, maar dit staat tegenwoordig buiten het zicht in een werkkamer. Belangrijke informatie voor de bezoeker vervalt hiermee. De eigenaar ziet geen reden meer zich door zijn boekenbezit intellectueel en sociaal te profileren. Een argument voor het verwijderen is, dat boekenkasten ruimte innemen en een rommelige aanblik geven. Zij passen niet meer in een interieur van digitaal minimalisme. De boekenkast heeft een statische uitstraling, het tegenovergestelde van moderne dynamiek. In de wereld van het internet vind je alles op een beeldscherm: informatie, interactie, entertainment. Deelbaar met wie je wilt. Te verbergen voor wie je geen toegang wilt verschaffen.
Ik houd van argumenten. Vooral omdat ze meestal nergens op slaan.

Binnen de overtuiging dat er niets anders bestaat dan een eeuwigdurend heden, verliest het papieren boek elke dag aan waarde. Niets is, alles wordt. Slechts een eerste druk, voorzien van een harde kaft, liefst in nieuwe staat (nooit gelezen) en gesigneerd door een gelauwerde schrijver, kan op genade rekenen. Dit getuigt van goede smaak en vooral financieel besef: zo’n boek heeft handelswaarde. De rest is onzin en kan naar de kringloop.

Digitale beschikbaarheid van boeken is al vergevorderd en heeft een grote toekomst. Providers van netwerken en zoeksystemen zijn grote commerciële en politieke spelers geworden. Wereldwijd! Alle informatie is altijd actueel. Dit betekent: aangepast naar het heden, naar de wenselijkheid van het heden. Algoritmen bepalen nu al deels wat aan wie wordt aangeboden. Het kan niet lang duren of, in een wereld van nepnieuws, het complete gepubliceerde culturele erfgoed zal worden herschreven! Wie een achterhaalde versie heeft opgeslagen, twijfelt al snel over  wat fake is en zal het risico onderkennen zelf verdacht te worden gemaakt. De waan van de dag zal niet eens meer herkend worden. George Orwell’s voorspellende boek 1984 wordt hiermee alsnog werkelijkheid. Lang leve president Mark Zuckerberg! Weg met oldschool hotelboer Trump! In de nieuwe situatie kun je en passent je eigen geschiedenis wissen en elke dag opnieuw beginnen.

Lezen was een van de eerste bewuste dingen die ik machtig werd. Competitie met mijn bijna 3 jaar oudere zus zal ongetwijfeld een drijfveer zijn geweest. Ook lazen onze ouders elke dag uitgebreid de krant. Boeken bezaten zij evenwel weinig en nooit werd er iets bijgekocht. Ik las alles wat los en vast zat: etiketten, prentbriefkaarten van ooms en tantes, instructies voor apparatengebruik, waarschuwingen tegen het innemen van landbouwvergift, van de vuilnisbelt geraapte tijdschriften, afgeschreven winkeldochters, wetenswaardigheden op snoeppapiertje, de achterkant van kauwgomplaatjes, kortom alles waar woorden op voorkwamen. Een gekregen boek las ik minstens 10 keer en op de binnenkaft schreef ik mijn naam als bewijs van onbetwist eigendom. Onthoud, dat ik spreek over de analoge tijd, dat is tijd met een geschiedenis.

Monk 16 februari 2019

(Foto: Monk)

6 februari 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Haags Toneel

Haags Toneel

Wismar

Toneelgroep Den Haag maakt zich op voor de verkiezingen Provinciale Staten in maart. Uit haar midden volgt de samenstelling van de Eerste Kamer in mei. Binnen de coalitie wordt met standpunten geschoven. Dit gaat voorzichtig, want een kabinetscrisis betekent politieke schade. Ook de oppositie breekt geen potten: partijbelang gaat boven alles. Verdeeldheid is troef en lijstverbindingen zijn ver te zoeken.

Na de succesvoorstelling Iedereen Rijk, met rekenmodellen die geen CITO toets overleven, volgde de kindervoorstelling Pardon Lul. De jeugd heeft immers de toekomst. Het toneel bestond uit een zinkende praam vol afgewezen asielkindjes. Inmiddels draait Moet Kunnen. Hierin gaan de pensioenen omlaag zonder dat iemand er last van heeft. Uit voorzorg zijn posters die herinneren aan de voorstelling Iedereen Rijk weggehaald. De klapper moet evenwel nog komen: Windhandel. Gastrollen voor Jesse Klaver en Rob Jetten! Namens de VVD schittert Hansje de Boer, die ook meeschreef aan het script. Het toneel is volgebouwd met gesubsidieerde molens, door tewerkgestelde sukkelaars in de verf gezet met Chroom 6. Buiten demonstreren scholieren in lestijd: zo valt het lerarentekort minder op.

Ik zeg altijd: eigen armoede eerst, dus ik focus op Moet Kunnen. Pensioenen zijn door verplichte afdracht gereserveerde oudedagsvoorzieningen. Werknemers en werkgevers betalen hiervoor. Kern is collectiviteit en solidariteit. Ooit groeiden voor de fondsen de bomen tot in de hemel, zodanig dat Lubbers en de grote socialist Wim Kok naar schatting 30 miljard uit de ABP kas haalden om de begroting rond te krijgen. Dit gebeurde op basis van de Uitnamewet. De legalisering verhulde wat werkelijk gebeurde: de overheid bestal haar eigen personeel.

Pensioenfondsen vormen een financiële factor in een kapitalistische wereld. Laat hierover geen misverstand bestaan. Alleen al ABP bezit een totaal aan belegd vermogen van 400 miljard. Winst en verlies behoren onlosmakelijk tot de gang van zaken. Het inleggeld wordt beheerd in aandelen, obligaties, hypotheken, onroerend goed, noem maar op. Lange tijd leverde dit flink op. Niemand vroeg in die dagen waarin werd belegd. Vandaag moet alles duurzaam zijn. Morele schroom over investering in bijvoorbeeld Amerikaanse kernwapens is van recente datum. Vreemd, want wat is duurzamer dan het effect van een kernwapen? Vanaf 2008 (gevolg financiële crisis) wordt niet meer geïndexeerd in de uitbetalingen en slonk het vermogen. Niet indexeren betekent in normaal Nederlands: de uitbetaling verlagen.

Aanvullende problemen ontstonden door een bewust laag gehouden rekenrente en politiek aangestuurde veranderingen in de arbeidsmarkt. De kunstmatig lage rekenrente dient deels om de buffers tegen de volgende crisis (kapitalistische stelsels zijn per definitie crisisgevoelig) op peil te brengen, maar staan ook in verband met de wens van Brussel om financieel slecht presterende landen binnen de EU te behouden. Anders gezegd: pensioengeld wordt ingezet om het geknoei van buitenlandse regeringen en Banken af te dekken. Voorts verdampte de (potentiële) inleg van meer dan een miljoen werknemers door de opkomst van ZZP (zelfstandige zonder pensioen). Niet toevallig werd deze vorm van werken door rechtse kabinetten sterk aanbevolen: iedereen is ondernemer.

De voorstelling Moet Kunnen behandelt onderhuids een gevaarlijk thema. Het geldsysteem dat jarenlang grote winsten genereerde, handhaaft zich namelijk alleen bij gratie van groei. Krimp is geen optie, net zo min als geld oppotten. Geld moet rollen! Dus worden de fondsen stevig uitgenodigd om meer risico te nemen. Voorbeeld is het durfkapitaal: een lening aan een bedrijf met verhoogd risico op afbetalen. U begrijpt het al: instabiliteit wordt het permanente toekomstbeeld voor de fondsen.

Toneelgroep Den Haag voerde overleg met de vakbonden over een nieuwe pensioenvoorstelling. Deze is allesbehalve gebaseerd op collectiviteit en solidariteit, maar op individualisme en risico. Naar de plannen van de coalitie worden inleggers uit elkaar gespeeld en daarmee des te meer vatbaar voor riskante besluiten of beroving. De vakbonden stapten uit dit overleg, maar dit belet de Toneelgroep niet om alvast te beginnen met de door haar verlangde wijzigingen. Immers: wat stellen de vakbonden voor dat je er rekening mee zou houden? De Banken knikken instemmend bij zoveel daadkracht. Zij sturen ronselaars de wijk in, om voor pensioen gereserveerd geld van zzp-ers in beheer te nemen. Tegen minimale rente uiteraard. De benodigde gegevens kun je ophalen bij de Kamer van Koophandel.

Binnenkort mogen we stemmen, om te bepalen welke voorstelling het grootste succes was. Til er niet te zwaar aan, want in Den Haag is alles entertainment zolang Hansje de Boer meeschrijft aan het script. Heeft u een voorstelling gemist: niets aan de hand, er komt altijd een herhaling. Bijvoorbeeld onder de slogan Oude Wijn en Nieuwe Zakken.

Monk

6 februari 2019

Foto: Monk

 

18 januari 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Heren en Knechten

Heren en Knechten

Lobnitz (D)

Brexit toont de politieke chaos binnen het UK. May is op haar deal met de EU afgestraft in het Lagerhuis. Ternauwernood overleefde zij een aansluitende vertrouwenskwestie die oppositieleider Corbyn stelde. De onderliggende oorzaken zijn evenwel niet typisch of uitsluitend Brits: ze komen in alle EU landen voor, ook in Nederland.

De Britse ruzie heeft als overal te maken met de sociale en economische verhoudingen. Deze zijn in het UK alleen wat scherper dan in andere EU kernlanden. Rijk werd alsmaar rijker, arm bleef arm. De gewone bevolking geeft hiervan Brussel de schuld. De nomenclatuur zwijgt of erger: ze komt zogenaamd op voor de burger. Hier komt bij dat het UK een eiland is. De bewoners zijn van oudsher gewend hun land te zien als een onafhankelijke entiteit en minder als onderdeel van Europa. In het verlengde hiervan speelt nationale trots. Wat tornen aan de ziel van een (vermeend) vernederd voormalig wereldrijk teweeg brengt, zien we ook in het hedendaagse Rusland.

May behoort tot de Brexiteers die in hun hart liever bij de EU blijven. Zij roept wel het tegenovergestelde, omdat ze eieren voor haar geld kiest: behoud van politieke macht. Het volk afschepen met de mededeling dat het referendum wordt genegeerd, is geen optie. May heeft de onmogelijke taak op zich genomen om het midden te vinden tussen de druk uit het electoraat tot vertrek uit de EU en de notie dat het land multinationaal gezien beter af binnen Europa. De Britse anti EU houding komt vooral uit de lagere middenstand en werkende bevolking. De elite, politiek, intellectueel en politiek, wil bij de EU blijven. Of hiertussen een hanteerbaar compromis bestaat, is twijfelachtig.

Brussel hoopt op Britse inkeer. Hiervoor zijn meerdere redenen: geopolitieke, militaire en bovenal multinationaal zakelijke. Zeker na 1989 is de EU (onmatig) uitgebreid naar het oosten. Kernidee van deze uitbreiding was het multinationale zakenbelang: afzetgebied,  goedkope arbeidskrachten en grondstoffen. Plus een minder zichtbaar maar zwaarwegend effect: afhankelijkheid kweken door leningen te verstrekken. De keerzijde kon de burgers in de hele EU op den duur moeilijk ontgaan: opdraaien voor instortende banken, corruptie, vergroting van het risico in oorlog (Balkan, Oekraïne) te worden meegetrokken, immigratie, onrust op de arbeidsmarkt en een sociaal afbraakprogramma.

Waar Brexit de diepe verdeeldheid toont, speelt de EU graag mooi weer. Europa is tof, luidt de boodschap, de Britten zijn aan zet. Een eenzijdige en arrogante houding. Er wordt vooral gekeken naar de effecten op het multinationale zakenleven, al dan niet terecht vertaald naar werkgelegenheid. Andere prangende zaken worden systematisch onderschat of weggewuifd. De houding van Merkel in de migratiekwestie (Willkommen en verplicht verdeling van migranten over EU landen) maakte overal oude maar taaie ressentimenten los. Landen als Polen en Hongarije zijn voornamelijk op opportunistische gronden (geld) en uit angst voor Moskou nog lid van de EU. Tusk en Juncker doen nu voorkomen of alles uit de kast is gehaald om de Britten erbij te houden. Brussel vertegenwoordigt primair evenwel niet de burger maar de multinationals en de belangen van de elite.

De eenheid die de EU uitstraalde in de onderhandelingen met het UK en eerder met Griekenland, wijst op neoliberale dominantie. Ik zeg neo, omdat het liberale argument (marktwerking, minimale overheid) steeds blijk geeft selectief te zijn en uiteindelijk vooral draait om handhaving van de status-quo. Europa moet blijven dansen op het orkest van Deutsche Bank en consorten.
Maar misschien wijst de eenheid ook de gedeelde angst van de elite voor een pan Europese chaos. In de clash tussen volk en bestuurders moet maar blijken of de instituties overeind blijven.

Om Londen echt aan boord te houden, is aanpassing op details van het Brexit Akkoord geen oplossing. Er moet een werkelijk ander model voor Europese samenwerking worden gevonden. De kans hierop is gering. Brussel wil niet echt tornen aan de bestaande interne machtsverhoudingen. Door dit wel te doen, zullen grote geldschieters en daarmee multinationals hun biezen pakken om in gunstiger gebieden hun tenten op te slaan. De overweging van Brussel is, dat vertrek van de Britten beter kan worden opgevangen dan dat het hele EU systeem op de helling moet. Mogelijk zou dan het hele EU kaartenhuis instorten, dat juist is opgezet om de belangen van het kapitaal  te bevorderen.

Alles bijeen mogen we de Britten misschien dankbaar zijn, dat zij de knuppel in het hoenderhok hebben geworpen. Brexit, op welke manier ook doorgevoerd, toont dat de EU slechts een maaksel is en geen onomkeerbare ontwikkeling. Brexit mag als schot voor de boeg gelden voor de Europese zakelijke en politieke elite. Of zij daaraan gevolg zal geven, is nog maar de vraag. Zakelijke belangen overal ter wereld hebben de naam om zich weerbarstig en desnoods destructief op te stellen.

Monk
18 01 2019

(foto: Monk)

14 januari 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Storten en opzouten!

Storten en opzouten!

Koog Zaandijk

Radeloos

Diefstal en vernieling

Ik ben Johanna, 32 jaar uit Schiedam ZH, alleenstaande moeder van 3 kinderen van 15, 13 & 1 jaar. Ik werk momenteel ruim 40 uur om na mijn scheiding het hoofd boven water te houden. Ik dacht eindelijk alles op de rit te hebben, maar niks is minder waar naar de nachtmerrie van afgelopen weekend zaterdag 4 januari 2019. Mijn dochter wordt bijna 16 jaar en wilde graag een feestje geven voor haar vriendinnen, dit wilde ik haar graag geven. Ik was zelf niet aanwezig door goede afspraken een groeps app en wist wie er was . Helaas is dit enorm uit de hand gelopen doordat een vriendin van mijn dochter een berichtje op Fb had geplaatst. Hierdoor is er een soort Project- X door ontstaan. Ruim 50 jongeren hebben mijn hele huis overhoop getrokken, vernielingen aangericht, vuurwerk in huis afgestoken, droger en koelkast zijn opgeblazen. Alle kinderkamers zijn tot op het ondergoed ondersteboven gezet. Vele spullen zijn gestolen sieraden ,laptops, alle mobiele telefoons, tv en of kapot gegooid vloer  die kapot is . Er was veel geweld. Er is ook 2 maal politie aan mijn deur geweest zonder mij in te lichten van de situatie. Muren zijn kapot, deuren zijn ontzet en dan maar niet te spreken over de aanranding van een vriendinnetje van mijn dochter in mijn huis. Ik heb dit niet kunnen overzien, maar ik kan het financieel ook niet meer overzien waar ik het vandaan moet trekken om alles weer te herstellen, te repareren en nieuw aan te schaffen. Sinds korte tijd is mijn zoon ernstig ziek en is afhankelijk van een rolstoel en kan nog erg weinig. Voor hem heb ik al mijn geld apart gelegd voor een spelcomputer maar ook deze is volledig gemolesteerd. Tot diep verdriet van mijn zoon en ons allemaal. We zijn vandaag dinsdag 8 januari 2019 op sbs6 geweest in het nieuws, daarop zijn ook de beelden die zijn gefilmd tijdens het feest te zien. De schade is tussen de €4.000,- tot 5.000,- Ik hoop dat u mij kunt helpen om alles weer op de rit te krijgen en mijn kinderen weer een fijn thuis te geven. Alvast heel erg bedankt voor uw donatie.

Met vriendelijke groet, Johanna

Na het lezen van bovenstaande denkt u waarschijnlijk aan een parodie, een geintje van de schrijver. Ik moet u teleurstellen. De tekst is integraal overgenomen van een inzamelingsite en bepaald serieus bedoeld. Naam en plaats zijn wel veranderd, want voor je het weet sta je voor het hekje wegens het schenden van privacy.
In het doneerschema kun je opteren voor diverse opties: 5, 10, 25 euro. Vrijgevigheid als competitie. Natuurlijk zijn donaties zichtbaar. Je wilt kunnen teruglezen waar je geld is gebleven. Je mag zelfs hartverwarmende woorden bijschrijven!

Donaties

Truus  € 10,00  Koop zsm een spelcomputer voor je zieke zoon. Sterkte!  1 minuut geleden

Anoniem  € 10,00  4 minuten geleden

Anoniem  € 5,00  5 minuten geleden

Een beetje kerel wil evenwel problemen echt oplossen. Wat is een tientje nou helemaal ?! Vandaar dat een TOP 3 aan donaties is ingevoerd:

Top 3 donaties

Johan  € 500,00  2 dagen geleden

Joris  € 150,00 Succes  2 dagen geleden

Gerben  € 100,00

Bravo, Johan! Je wilt uiteraard ook de totaalscore kunnen volgen. Zal Johanna van 32 uit Schiedam ZH haar doel bereiken? Spannend!

385 donaties € 5.790,00 Doel: € 5.000,00 / 20 dagen te gaan / de actie is gesloten

Goddank! Welverdiend! We kunnen weer rustig slapen. Bedankt Johanna, dat jij jouw diepe gevoelens met ons wilde delen!

Crowdfunding is hot, helemaal hip, cool. Je kunt er een bedrijf mee opzetten, een boek publiceren, een bijeenkomst financieren. Je geeft de schenkers het idee deel uit te maken van een groter geheel. Crowdfunding is de nieuwe Bank van Lening: je ontvangt geld in ruil voor een markant of larmoyant verhaal dat altijd eindigt met een beroep op het nobele in de mens. U mag even op de rode loper staan.

Johanna heeft de grenzen een beetje opgerekt. Persoonlijke, in het leven onvermijdelijke miserie wordt niet als verlies genomen maar uitbesteed. Johanna  etaleert zich als een kwetsbaar, hulpeloos, hardwerkend, goedbedoelend moedertje: Radeloos. Dochter van bijna 16 organiseert een feestje. Voor zichzelf. Moet kunnen in een gebroken gezin waar moeder zich half dood werkt. Het meisje wordt prettig in haar privacy gelaten. Mijn indruk is, dat het jonge feestvarken dit heeft afgedwongen op basis van schuldgevoel bij moeder. Deze is namelijk gescheiden en een nieuw gezin begonnen, compleet met een vers kindje. Daar zijn spruiten van het eerste gezin doorgaans niet echt happy mee. Door een naïef puberfoutje en met dank aan Facebook, wordt het huishouden door een horde hooligans afgebroken. Je ziet het voor je: poten op tafel, koelkast godverdomme nu al leeg, lekker friemelen op het tweepersoonsbed in de ouderlijke slaapkamer. Moeder komt thuis en krijgt zowat een zenuwinzinking.

Na het uithuilen volgt geen reprimande of zelfs maar voornemen om het voortaan anders aan te pakken. Moeder knuffelt de geschrokken dochter (slachtoffer), schat de schade en bedenkt een list. Zij organiseert een rondje crowdfunding! Bij SBS6 mag zij uitgebreid klagen. Zelfs een zoon in de rolstoel wordt naar voren gereden om de ernst van het aangedane onrecht te benadrukken. Geen woorden van zelfbeschouwing, of maatregel om het feestvarken in te tomen (verplichte krantenwijk voor 6 maanden). Burgers thuis aan de buis herkennen de situatie en kunnen wel een tientje missen. Toch?

Waag het niet, Johanna aan te spreken op de gang van zaken. Dan krijg je de wind van voren, om te beginnen van reaguurders:

Zooitje negatief klotevolk dat maar cynish loopt te doen over de rechtmatigheid van deze actie. Ik mag lijden dat jullie hok afbrandt en dat jullie ooit ook hulp nodig hebben. Reken er op dat ik dan haantje de eerste ben om jullie finaal onderuit te schoffelen. Bah wat een zure kutmentaliteit hebben sommigen toch.

Maar Johanna zelf kan er ook wat van. Na het ruimschoots binnenhengelen van het schadebedrag, laat zij de vrijgevige landgenoten  weten:

13/1 update 

Alle contact loopt via de politie nu  mijn gezin en ik zelf hebben even rust nodig . Het donatiegeld gaat naar mijn penningmeester die alles beheerd  natuurlijk hou ik iedereen wel op de hoogte wat er veder gaat gebeuren .ik heb deze actie  begonnen voor mijn gezin en opbouw van mijn huis en ook de mensen die mij bellen en ander dit geld aan zitten jullie kunnen mijn niet meer bereiken .dus zo erg dat ik een ander nummer  neem  hoop dat iedereen ons met rust laat media wil ik ook niet nu. 

Uw tijd voor emotionele vrijgevigheid zit erop. Poppetje gezien, kastje dicht. En nou opzouten!

Monk
14 januari 2019

(Foto: Monk)

 

 

5 januari 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Rainbow Warrior

Rainbow Warrior

Amsterdam Noord

Er zijn dingen die ik nooit zal begrijpen. Directeur Thijssen van Greenpeace zegt in een interview met NRC, dat hij had gedacht dat multinationals het klimaat serieus zouden nemen. Welk wereldbeeld moet er in je brein rondzingen als je hoopt dat zakelijke belangen van de dag zullen wijken voor het algemeen belang op lange termijn? Hoeveel voorbeelden van het tegendeel wil je hebben? Kapitalisme is cashen en wegwezen.

Op 20 december 2018, daags voor het Klimaatakkoord werd aangeboden aan het kabinet, trokken milieuorganisaties en FNV de stekker uit het overleg. Weglopen van de klimaattafel was terecht: in het voorstel betaalt de burger en verdient de industrie aan het akkoord. Dit, terwijl de industrie 78% en de burgers 22% van de vervuiling veroorzaken. De stropdasjes van VVD en D’66 reageerden verbolgen. Politieke broekenplasser Jetten verdedigde het akkoord met de arrogantie die de Partij na Van Mierlo de Partij. Jinek prikte beschamend simpel door zijn domme gewauwel heen.

Denk niet dat ik een onvoorwaardelijk aanhanger ben van vakbonden en milieubeweging. FNV viel onder meer over het lot dat werknemers in de kolenindustrie bij vergroening staat te wachten. Ja, wat wil je dan? De dagen van Den Uyl met zijn politiek om oudere werknemers in de WAO te dumpen, zijn lang voorbij. Milieuclubs hechten aan Groene Stroom: elektriciteit opgewekt in de allesbrander. Hun standaard gejammer over aangespoelde bruinvissen en hertenafschot drijft op goedkoop sentiment. De bejubelde plannen voor mega windmolenparken zijn peperduur, miserabel voor het uitzicht, slecht voor de vogeltrek, militair kwetsbaar en bovenal ontoereikend als stroomvoorziening, al bouw je de hele Noordzee ermee vol. Kernenergie is onbespreekbaar.

Neemt niet weg dat analyses aangaande de neergang van het milieu op aarde genoeg harde feiten bevatten om de mens hierin een nefaste rol toe te kennen. Van bijvoorbeeld plastic afval kunnen we stellen, dat de schade onoverzienbaar is. Alleen idioten geven Trump gelijk waar hij stelt dat de opwarming van de aarde niets met menselijk handelen te maken heeft. En zelfs Trump weet beter, maar erkenning past even niet in zijn kraam als directeur van corporate run USA.

Greenpeace gaf de brui aan overleg. In hun plaats was ik er niet aan begonnen. Waarom zouden multinationale productiebedrijven het klimaat serieus nemen en er zelfs voor willen betalen? Waarom zouden neoliberale politici meewerken aan een rechtvaardiger lastenverdeling waar zij de tweedeling zelf bevorderen? Alleen angst voor verlies van bezit en status kan de elite intomen. Macron bond pas in nadat de Champs Elysées in brand stond: hij stond voor de hele wereld te koop.  Globalisme en neoliberalisme staan per definitie haaks op waarden als rechtvaardigheid en democratie.

Multinationals weten als geen ander wat ze produceren en uitstoten. De directie van VW stuurde het gesjoemel met uitstootwaarden zelf aan, wat dacht u? Elke scheepskapitein weet dat de afgewerkte olie waarop zijn schip vaart, de meest gore afvalstoffen de lucht in blaast. Maar de troep is goedkoop en dat volstaat. Neoliberale politici kleven aan het pluche en dienen de Mammon. In de kwestie van de dividendbelasting maakte onze premier de denkfout dat de multinationals hem ter wille zouden zijn. Had hij niet als een eenzame leeuw voor hun portemonnee gevochten? Maar zij lieten Rutte steenhard vallen toen het hen uitkwam. Zo liggen de verhoudingen.

Directeur Thijssen van Greenpeace liet zich vilein ontvallen, dat het makkelijk is om aan een gebouw te gaan hangen en juist moeilijk (dapper) om met de tegenstander (multinationals, rechtse politiek) aan tafel te zitten. Ach gut, laten we hem een bosje fresia’s sturen. Praten met de macht op basis van zogenaamde gelijkwaardigheid levert vooral schijnresultaten op, in een eindeloze gang van vertraging en manipulatie. Greenpeace heeft genoeg ervaring om te weten wat er moet gebeuren. Rainbow Warrior, weet u wel? Daar past kantooroverleg met gehaktbal Jetten voorlopig niet bij.

Monk 5 januari 2019

Foto: Monk

 

6 december 2018
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Bedrading

Bedrading

Almere

De dagen van Sinterkerst roepen ook na een halve eeuw nog krachtige beelden op. Van gezinsintimiteit rond een zinken teil vol verpakte cadeautjes, chocoladekransjes met witte korrels onder de kerstboom. De achtergrond wordt ingevuld door vroeg intredende duisternis,  regen en wind, een dampend schoollokaal, angst voor vermaningen.  Het geheugen hunkert naar stereotiepen.

Ik dacht zorgvuldig na over verlanglijstjes. Voor zover informatie aanwezig was, overwoog ik welk model Dinky Toy het meest bruikbaar was, of het een voetbal of schaatsen moesten worden. Schaarste bepaalde vooraf dat het er nogal op aan kwam, dus ik leverde geen half werk. Het is zelfs zo, dat ik vandaag nog tamelijk nauwkeurig kan reconstrueren hoe mijn lijst er op 10 jarige leeftijd zal hebben uitgezien. Mijn leven was overzichtelijk maar intensief.

Waarom het verlangen zo indringend was?  Misschien bouwde ik met kleine bezittingen een eigen territorium. Waar elk moment op je leefruimte kan worden ingebroken, dienen voorwerpen mogelijk als markeringen. Moeder liet haar kinderen graag weten wie de baas was: zelfs de stront van de kat is nog niet van jou.
Bezittingen zijn ook bouwstenen van identiteit. Door te spelen met zelf gekozen spullen en erover te fantaseren, ontwikkelde zich een universum waartoe alleen ik toegang had.
Dat ik uitsluitend in de buitenlucht graag met andere kinderen speelde, ondersteunt deze theorie. In mijn echte domein liet ik niemand toe.

Obsessief, is het woord. Had ik eenmaal drie vliegtuigplaatjes van de kauwgomfabriek, probeerde ik de hele serie te bemachtigen. Vielen de volgende exemplaren tegen, dan ontstond een kantelpunt. Ik zou of doorzetten en tot het gaatje gaan, of de zaak helemaal stoppen en mijn belangstelling op iets anders richten. Zo ging het ook met boeken: Arendsoog kwam bij mij nooit op de plank. De cowboys waren te dom; er werd in het wilde weg geschoten. Aan die gasten was een draadje los, vond ik.

Een eenmaal gevormd karakter is permanent. Tien albums van de Rolling Stones tonen mij vooral welke ontbreken: ik wil er vijftig (en draai er hooguit tien). Het is voorgekomen dat ik de drang tot aanschaf van muziek moest onderdrukken, waar ik al van plan was alles van betreffende artiest of band uit mijn bezit te stoten. Gewoon om zeker te weten dat ik de juiste beslissing nam. Ergens onderweg in het leven heb ik begrepen dat dit een afwijking is, die zelfs in psychiatrische handboeken vermeld staat. Mijn bedrading is een beetje ongebruikelijk aangesloten. Ik was een nerd voor het woord in onze taal bestond.

Met terugwerkende kracht is het mij een raadsel waar ik als kind zoveel sigarenbandjes, lucifermerken, flutboekjes, melkdoppen met opdruk , fietsdynamo’s en god weet wat vandaan haalde. Nu ja, ik weet het wel, maar voel schaamte hierover te berichten.
De verwerving komt neer op standvastig ruilen, stelen, bedelen, afstropen en manipuleren. Ik wist altijd precies wat in de verzameling ontbrak. Nog altijd voel ik aandrang om interessante verzamelobjecten mee naar huis te nemen, wetende dat ik er niets mee zal doen.

Verzamelen is een vorm van bewustzijnsvernauwing. Het is (wat velen denken) geen onbeheerste drang naar bezit. Het gaat eerder om nieuwsgierigheid naar wat er is, aangevuld met een nauwelijks bedwingbare behoefte tot ordenen. Er is ook angst: de notie dat dingen verloren zullen gaan. Verzamelen vergt (naast geld) tijd, inspanning en vakkennis. Alleen stof komt uit zichzelf aanwaaien. Het opdoeken van verzameld bezit (dus niet het fornuis of de lamp boven de eettafel) is, omgekeerd aan het bijeenrapen, onderhevig aan twijfel, schoksgewijze besluiten, bezwaren, om gek van te worden.

Een beetje word ik geholpen door een andere afwijking, of mogelijk een variant van mijn grondneiging: drang naar perfectie en esthetiek. Boeken waarvan de kaftkleuren met elkaar vloeken, zet ik niet naast elkaar. Grammofoonplaten met twee krassen doe ik weg, zelfs zonder een beter vervangend exemplaar te hebben gevonden. Niets erger dan troep in je handen.

Ik wil de goden niet verzoeken, maar een verzengende huisbrand zou mij vrijmaken. Opnieuw beginnen, is geen optie. Aan verzamelen begin je op jonge leeftijd, niet wanneer je bent begonnen met aftellen. Maar aandrang schakel je niet zomaar uit. Dus zal ik minstens blijven schrijven. Wat is schrijven anders dan gedachten verzamelen?

Monk
6 december 2018
Foto: Monk

26 november 2018
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Balletje Balletje

Balletje Balletje

Amsterdam

Het land leiden als een bedrijf. Dit is het streven van de VVD. En dat kan maar op één manier: met een onaantastbaar management, ingedekt door procedures en minutieuze controle op de werkvloer. Inspraak is een wettelijk verplichte fopspeen. Ongeveer zoals Chinese staatsbedrijven werken. Andere partijen van de coalitie denken ook in termen van bedrijfsvoering, maar zij doen meer hun best om de indruk van maatschappelijke betrokkenheid op te houden.

Gedrag wordt aangeleerd, zou je denken. Het begint er evenwel op te lijken dat erfelijkheid een onderschatte rol speelt. De oude elite reproduceert zichzelf namelijk. Geld bepaalt een deel van het benodigde DNA. Het Leenstelsel, ook wel het Schuldenstelsel genoemd, maakt dat van huis uit gesteunde studenten de gunstigste voorwaarden krijgen toebedeeld: in huisvesting, studiebenodigdheden, vrijstelling van baantjesplicht, sociale activiteiten. Mis je dit, dan beland je nooit in de eredivisie van de aankomende elite. Wie veel moet lenen, betaalt straks af tot het einde der tijden. Met dit systeem van impliciete uitsluiting knabbel je aan de wortels van een samenleving op basis van capaciteiten.

Binnen geprivilegieerde studentenkringen wordt alfa gedrag bevorderd. Wat kan een corpsbal anders denken dan dat hij vooraan hoort te staan? Een belangrijke reden lid te worden van een SV is het besef dat een uitgelezen vriendenkring de beste garantie is op een latere goede functie. Hier wordt het netwerk van de toekomst opgebouwd. Ook vrouwen worden lid. Om ergens deel van uit te maken, omdat zij terecht denken dat hier de mosterd wordt gehaald. Feuten worden ontgroend volgens de normen van deze gevestigde pikorde. Na afloop bier, bitterballen en geschreeuw.

De elite in opleiding kijkt met dedain neer op de sukkelaars die achterblijven. Men laat zich op het terras bedienen door een jaargenoot die als ober moet bijklussen. Verveling onder de Lullo’s zal bijdragen aan het inzamelen voor Goede Doelen. Rennen voor dwarslaesie. Hier en daar komt oprecht besef voor dat adeldom verplichtingen meebrengt, maar bekrachtigen van de cohesie in het corps staat bovenaan.

Veel afgestudeerde ballen vertrekken naar functies in het bedrijfsleven. Hier moet hard gewerkt en gepresteerd worden om overeind te blijven. Op de apenrots is niet plek voor iedereen. Het in studententijd aangeleerde gedrag wordt verscherpt voortgezet. De onderlinge concurrentie is stevig. Banden worden aangegaan en verbroken, al naar gelang het nut ervan. Succes is de norm, mislukken geen optie. De afstand tot de werkvloer is groot en de notie deel uit te maken van een samenleving zakt met iedere bevestiging van superioriteit. Waarom zou je ook? In dit systeemgeweld bestaat de ergste zonde eruit om de omerta te doorbreken, ofwel als klokkenluider naar voren te treden.

Vanaf eind jaren 80 in de vorige eeuw druppelde deze mentaliteit door in overheidsinstanties. Met dank aan de Val van de Muur en de hieraan gekoppelde liberale claim dat het socialisme als maatschappelijk alternatief was verslagen. Wim Kok aanvaardde namens de PvdA de gevolgen: vrije doortocht voor het bedrijfsleven, uitverkoop van collectief bezit, het winstbeginsel als de norm van alles. Na Kok raakte het land politiek in een vrije val, met als dieptepunt de crisis van 2008. Hiermee doel ik niet alleen op de oorzaken, maar vooral op het vervolg: maatregelen die het systeem konden wijzigen, bleven uit. Het was crisis voor de sukkelaars, niet voor de elite.

Wie het onderwijs kent, weet wat de toekomst zal bieden. Vooralsnog ziet het er niet goed uit, maar er is hoop. Verzet tegen het Leensysteem neemt toe en zelfs binnen de coalitie is hierover onenigheid. Hope for the best, prepare for the worst. Verkiezingen zijn een traag en onvoorspelbaar fenomeen. Stakingen en bezettingen zijn effectiever.

Monk
26 november 2018
Foto: Monk

20 november 2018
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Zonde en Berouw.

Zonde en Berouw.

Zaandam

Strafrechter Rinus Otte vat het probleem bondig samen: het strafrecht is geen maatschappelijk werk. U voelt de bui hangen: een oeverloze discussie over de betekenis van straf in de rechtspraak.

Bijna een halve eeuw geleden liet ik mij verleiden lid te worden van een Boekenclub. Je kreeg een exemplaar naar keuze ingeval je voor minstens een jaar aansloot. Ik koos voor Misdaad en Straf, een klassieker van de Russische schrijver Dostojevski. Een week later arriveerde mijn bestelling. Het omslag toonde echter niet Misdaad en Straf, maar Schuld en Boete.  Even kwam het bij me op dat een fout was gemaakt, maar het ging natuurlijk om hetzelfde boek. De wijziging intrigeerde me: Schuld en Boete klinkt zachter en tegelijk dieper, meer filosofisch.

De mening van Otte mag rekenen op de nodige weerstand. Linkse politici en welzijnswerkers roepen al een halve eeuw dat domweg straffen niemand vooruit helpt.
In de bak zou je alleen maar verbitterd en professioneler worden. Een detentieverleden verschaft daders in bepaalde kringen zelfs aanzien! Rechters zien inderdaad weinig in het Misdaad en Straf beginsel. Zij voelen zich op voorhand gereduceerd tot ambtenaren die de wet moeten vertalen in strafmaat. Advocaten vrezen dat hun uitvluchten over goede bedoelingen geen uitwerking meer zullen hebben. Alleen de gewone belastingbetaler applaudiseert: wraak is zoet, zolang het jezelf niet betreft.

Ik herken de ergernis wel. De rechtbank vraagt aan een dader of hij spijt heeft. Alleen een volslagen idioot zal antwoorden dat het slachtoffer hem worst zal zijn. Wanneer de dader zijn plichtmatige tekst heeft opgelepeld, snauw ik hem op tv standaard toe: nee maat, jij hebt helemaal geen spijt, maar je gaat het wel krijgen. Of anders draai ik mijn grammofoonplaat om en blaf naar de rechter: ja, stuur dat schorum maar naar huis, ben je ervan af en het kost niks.
Spijt is trouwens een dubbelzinnig woord. Berouw is veel beter. Een gezegde luidt niet voor niets: berouw komt na de zonde.

Otte noteert dat schuld in het gerechtelijk taalgebruik is omgedoopt naar verantwoordelijkheid en straf naar interventie. Hier is geen sprake van een taalspelletje. Het gaat om veranderd denken. Het regent tegenwoordig kwalificaties als ADHD, OCPS en aanverwante stoornissen. Wie zijn buurman dood stampt, voor een miljoen aan pretpillen draait of met 150 km/u door het stadscentrum raast , zou best eens een stoornis kunnen hebben. Zo iemand moeten we helpen!

Wetsschenders laten zich dergelijke argumenten graag aanleunen: naar huis en eens per week op kantoor praten met een juffrouw is beter te verdragen dan eindeloos wasknijpers maken of fietswielen spaken. Wanneer evenwel TBS in beeld komt, is menige dader ineens bereid weer normaal te doen. Liever 8 jaar brommen en daarna vrijheid, dan 5 jaar zitten en doorstromen naar de gesloten afdeling van dokter Finkensieper. Wij zijn een bijdehand volkje.

Het voorstel van Otte wijst op een nieuwe windrichting, hoe voorzichtig ook. De politieke en publieke mening aangaande strafrecht verhardt. Ook ik vind Misdaad en Straf een duidelijke combinatie. Op het misdrijf volgt de harde hand. Maar het klinkt ook kil en mechanisch, bijna als een partijpunt van de VVD of PVV. De combinatie Schuld en Boete is veel intelligenter en menselijker, maar een geharde crimineel denkt dat hij in de kerk zit.  Verantwoordelijkheid en Interventie verwijst naar een kindercrèche waar stagiaires worden beoordeeld.
Ik houd het op Zonde en Berouw. Vooral omdat dit rijmt op En soms een flinke Douw.

Monk
20 november 2018
Foto: Monk

18 november 2018
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Democratie Après La Lettre

Democratie Après La Lettre

 

In Cambodja is rechtgesproken over twee mummies. Eigenlijk hadden er drie moeten zitten, maar de ergste was reeds een natuurlijke dood gestorven: Pol Pot. De resterende fossielen werden schuldig bevonden aan genocide en tot levenslang veroordeeld.

Deze straf was hen al eerder opgelegd voor misdaden tegen de menselijkheid. Administratief noch fysiek verandert er daarom iets aan hun situatie. Broeder nummer 2, Nuon Chea, zit niet eens achter tralies omdat hij 90 is en onder de reptielenbescherming valt. Het 300 miljoen dollar kostende proces is uniek in het land waar de Rode Khmer tussen 1975 en 1979 minstens 2 miljoen burgers de dood in joeg.

Nabestaanden toonden zich op tv tevreden over de uitspraak. Zou dit werkelijk zo zijn, of hebben we geregisseerde beelden gezien om de internationale gemeenschap in slaap te wiegen? Ik zou als nabestaande namelijk woedend zijn. Het nog levende moordenaarstuig had immers allang aan de galg moeten hangen, met uitzicht op hun eigen knekelvelden. Honderden lagere beulen werden bovendien nooit ter verantwoording geroepen.

De VN hebben het proces tegen de drie hoofdpersonen in werking gesteld. Tegen die tijd was het bewind van de Khmer, de militaire tak van de Communistische Partij van Democratisch Kampuchea een paar decennia voorbij. Het proces vormt een zwakke erkenning dat de wereld wist wat er onder Pol Pot gaande was, maar geen pogingen ondernam in te grijpen.

De Cambodjaanse regering vormde overigens zelf de grootste vertragingsfactor in de procesgang. Premier Sun Hen en zijn maten hebben namelijk zelf vuile handen.
Het op de rol zetten van processen was nooit in het belang van de zittende macht.
Bij de machtswisseling in 1979 vluchtten grote groepen Khmer de wouden in waar zij zich handhaafden. Khmer leiders gaven zich vaak pas over nadat hen vrijwaring van strafvervolging en benoeming in bestuurlijke functies was toegezegd.

Ex staatshoofd Khieu Samphan verklaarde aan het einde van zijn proces dubbelzinnig
het hoofd te buigen voor alle onschuldige slachtoffers die gestorven zijn omdat zij geloofden in een betere toekomst. Over wie had Khieu het hier? Over de honderdduizenden die werden vermoord omdat ze konden lezen en schrijven, in de stad woonden en soms naar de bioscoop gingen? Of dacht hij aan de misdadigers tot wie hij zelf behoort?

Politieke moordenaars blinken wel vaker uit in selectief geheugenverlies. Zij wisten niets, volgden bevelen, werden zelf niet gehoorzaamd en hadden het beste met de mensheid voor. Wanneer je kijkt naar hun misdaden, valt op dat zij het steevast hebben voorzien op het denkende deel van de bevolking. Dit geldt voor Pol Pot zo goed als voor Kadaffi, Maduro of de Saoudische kroonprins Mohammed bin Salman. Adolf Hitler liet zich eens ontvallen dat het hem speet intellectuelen nodig te hebben, want liever liet ik ze vermoorden.

Pol Pot en zijn regiem tonen de spanning die in elke samenleving broeit en soms opflakkert: elitaire arrogantie versus volkse eenvoud. Het regiem van de Khmer werd voorafgegaan door een bewind met hofhouding dat aan de ongeschoolde massa geen boodschap had. Dit genereerde een haat die evenredig diep was aan het gewraakte gedrag. De Khmer begrepen wat autoritaire leiders als Trump, Orban, Erdogan en Poetin vandaag ook onderkennen: smeedt een democratisch verbond met de onderklasse.
Zo genereer je macht en bovenal legitimatie. Je sloopt de rechtsstaat, pakt de vrije media aan en kweekt angst onder de bevolking.

Bij de Khmer liep dit volledig uit de hand, omdat de doelbewust gekweekte haat uitdraaide op een orgie van dood en verderf. Na afloop was de middenklasse uitgeroeid: 20% van de bevolking. Gewapende haat en achterlijkheid in een verwoest land resteerden.
Democratie is een kwetsbaar goed. We zijn gewaarschuwd.

Monk
18 november 2018
Foto: Monk