18 juni 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Beroepskeuze

Beroepskeuze

Een zomerdag in 1966. Ik was 14 jaar, zat in de tweede klas van een middelbare school op het platteland en had geen idee wat ik wilde worden. Niet dat het mij duizelde van de keuzestress, integendeel. Er werd mij niets gevraagd over een gewenst beroep, geen enkel idee bereikte mijn oren of ogen. Noch door mijn ouders, noch op school werd er aandacht aan geschonken. Ik zat in de klas, werkte op het land van Vader, meed het binnen bereik van Moeder te geraken en leefde in mijn eigen fantasie. De zon gaat op, de zon gaat onder. Je kon zeggen: ik had geen toekomst.

Deze zomerdag in 1966 bevond ik me op de Veluwe. Ons gezelschap was hier geraakt vanuit Emmeloord, de plaats waar mijn oom Joop woonde en wij de nacht hadden doorgebracht. Joop was de jongste broer van mijn vader, accountant in wording, getrouwd en in het bezit van een kindje dat later juist gepusht werd wel iets te worden, maar hierin zou falen. De werkelijkheid is taai. Met 4 volwassenen en minstens 3 kinderen waren we in de Opel van Vader gepropt, via Zwolle en Joost mag het weten gereden, om uit te komen in een natuurgebied op de Veluwe. Mijn ouders hielden nogal van bossen, meer dan ik ooit zou doen. Ik houd juist van overzichtelijk terrein, landschap waar je de dingen van ver kunt zien aankomen.

Er was van alles meegesleept: ligstoelen, een katoenen windscherm met metalen stokken, brood, thermosflessen en een goed humeur dat onderweg werd getest doordat we met teveel waren.
Ongetwijfeld op aangeven van Joop, die langere tijd militair was geweest in het gebied, werd Vader ertoe gebracht de auto een bospad in te sturen. Een eind verderop werd gestopt: hier kon je staan waar je wilde, omgeven slechts door dennengeur. Alles werd uitgepakt en opgezet. Vader en Joop gingen een stukje lopen om vrijuit te praten. Bij hen had ik niets te zoeken. De vrouwen bouwden hun eigen clubje. De echtgenote van Joop was een van de weinige mensen met wie Moeder het goed kon vinden: zij sprak nooit openlijk tegen, had een ijzeren geduld en boog als riet in de wind. Mijn oudere zus bleef bij hen rondhangen. Aan de jongste kinderen heb ik geen herinnering. Wat zal een jongen van 14 zich bezighouden met klein grut?

Al met al begreep ik, mezelf  te moeten vermaken. Geen nood, want ik had allang gehoord dat verderop met zwaar geschut werd geschoten. Om de zoveel tijd klonk een doffe dreun. Kennelijk bevonden we ons in de buurt van een oefenterrein van de landmacht.
Ik overzag de situatie: we zouden hier nog minstens een uur blijven. Vervolgens scharrelde ik weg op een manier die ik naderhand zou perfectioneren: onnavolgbaar, ineens verdwenen. Zo voorkwam ik dat Moeder mij terug riep en allerhande oponthoud zou veroorzaken. Zij legde haar kroost het liefst vast met een touw aan een boom.

Ik liep dwars door het bos op het geluid af en bereikte de rand van de begroeiing. Van hier keek je uit over een golvend terrein, met veel zand en weinig bomen. Het dreunen bleef van ver klinken, maar ik kreeg wel tanks te zien. Het verbaasde me, hoe snel en ruw hun voortgang verliep. Je moest er niet aan denken erin te zitten. Thuis las ik clandestien goedkope beeldromans over de strijd tegen de Moffen en de Jappen, maar nooit had ik het bijbehorende geweld naar waarde geschat. Ik was juist van het nauwkeurige en uitgekookte, het verrassingselement en het toebrengen van een geluidloze dood: een geboren sluipschutter.

Belangstellend bleef ik enige tijd toekijken. Niemand merkte mij op en de tanks bleven op afstand. Ik ging zitten en veegde rond mijn benen wat zand weg. Hieruit kwam een forse kogel tevoorschijn, een koperen pil van een centimeter of 9, tamelijk zwaar in de hand: een mooie vondst! Tegelijk begon ik ongerust te worden: straks dook er een soldaat op die mij zou dwingen mijn broekzakken leeg te maken, of anders kon er een machinegeweer dat ik niet had opgemerkt, gaan ratelen. Ik verliet de plek en begon aan de terugtocht naar de auto.

Hier was alles bij het oude: Vader en Joop waren nog niet terug, Moeder prutste aan een handwerkje en babbelde met de vrouw van Joop. Mijn zus sloeg muggen van zich af en, zoals ik al zei, van meegereisde kleintjes herinner ik me niets. Ik bleef op veilige afstand, wachtte en voelde met mijn hand aan de gevonden kogel. Nee, ik zou hier geen melding van maken. Moeder zou immers aanstonds stampij maken en eisen dat ik dat rotding weggooide, Joop zou uitleggen om welk projectiel het precies ging, Vader zou vermoeid zwijgen en de munitie in beslag nemen. Ik was 14 jaar, had geen toekomst, maar wist precies wat eraan zat te komen.

Eenmaal weer thuis, nam ik mijn schetsblok ter hand en tekende in houtskool een machinegeweer naar eigen inzicht of naar voorbeeld uit een van mijn  flut boekjes waar Moeder geen weet van had. Het wapen rust op een al te keurige standaard waarop je eerder een moderne tv zou verwachten. Droomde ik van een toekomst als militair?
Erg waarschijnlijk is dit niet. Eerder boeide het mij de machine te bedenken waarmee je de kogel kon afvuren, maar die bestond natuurlijk al. Mijn toekomst bestond niet uit wat ik wilde bereiken, maar uit wat ik van me af wilde houden. Toen ik jaren later voor militaire dienst werd opgeroepen, deed ik er alles aan om hieraan te ontkomen. Met succes, zeg ik er maar bij. De kogel bleef bewaard, verloor wat van zijn glans, maar zal mij ruimschoots overleven.

18 juni 2019
Foto: Monk

4 juni 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor De laatste roker

De laatste roker

Eisenach

Ooit leefden we in het Rokersparadijs. Het is geen man die niet roken kan, luidde een van de vele reclame slogans. In deze zin lag meteen een cultureel fenomeen besloten: roken is voor mannen. Rokende vrouwen refereerden aan ondeugd of zelfs prostitutie. Zeker benoorden de rivieren werden vrouwen evenmin geacht in een café te zitten, al helemaal zonder mannelijke begeleiding. Ook hippies waren hartstochtelijke rokers. Maar tijden veranderen. Vanaf de jaren 80, met de aarzelende opkomst van de gezondheidscultus en het maatschappelijk presteren, nam het verzet toe. De overheid volgde schoorvoetend. Tabaksaccijns was een gewilde inkomstenbron. Voorlopig werd daarom vooral de consumentenprijs verhoogd.

Invoering van een rookverbod in de horeca volgde in 2008. Een wonder dat tot denken stemt over de zogeheten almacht van het bedrijfsleven. Bovendien volgde overal taai verzet van rokers, samen te vatten als een inbreuk op een vermeend verworven recht.  Het bleek een achterhoedegevecht. De dinosauriërs klonterden samen in gedoogde bezemkasten, rond peukenpalen,  in het fietsenhok en werden verjaagd uit de draaideuren van het ziekenhuis. Honderdduizenden asbakken verdwenen op de stort of leidden een onverkoopbaar bestaan op marktkramen. Op verpakkingen van sigaretten en sigaren werden verplicht schokkende teksten en foto’s over kanker en impotentie  gedrukt. Uit zo’n pakje durf je niemand een sigaret te presenteren.

De ooit talrijke tabakswinkels raakten uitgedund en hun etalages doen denken aan het voorportaal van een crematorium. Toch rookt nog altijd 22% van de burgerij en we hebben het hier niet perse over bejaarden of domme mensen aan wie geen argumentatie is besteed. Onder het vervolgingsbeleid herwint het roken zelfs hier en daar aan status. Verslaving bestaat bovendien echt. Fabrikanten mengen tabak opzettelijk met verslavende stofjes.
Philip Morris, gevestigd in een rood-zwarte monoliet bij Bergen op Zoom, moest in 2014 dan toch haar deuren sluiten. Vandaag produceert zij cast leaves voor heatsticks waarin tabak niet verbrandt maar wordt gesmoord, een halffabricaat. Maar de fabriek krimpt opnieuw.

De industrie, lange tijd in ontkenning van bewijsvoering (een mening), heeft haar echte afzetmarkt van lieverlee verschoven naar andere delen van de wereld. Onnozelaars genoeg op de aardbol. De claimcultuur in met name de USA is hieraan niet vreemd: met wisselend succes troggelden zieke burgers voor miljoenen aan genoegdoening af. Zelfregulatie werkt beter met een fikse stok achter de deur.

Wie ooit rookte en succesvol stopte, weet dit nog als de dag van gisteren. Afstand doen van rituelen en gewoonten wordt vaak neergezet als een prestatie. Het is een man die met roken stoppen kan.  Opgegroeid in de oude tijd, had ik alle kans te eindigen in de orde van nicotinejunks die voor hun kantoordeur staan te kleumen in de regen. Bijna 30 jaar geleden zette ik de knop om en stak nooit meer een sigaret aan. Fysieke problemen bleven uit. Moeilijk was het niet eens, een kwestie van motivatie. Niet de medische gevaren, stijgende prijzen of groepsdruk overtuigden mij, maar het inzicht dat ik aan de leiband liep van andermans belang, in dit geval de tabaksindustrie.

Nieuwe maatregelen om het roken tegen te gaan, staan in de steigers. In Finland mag je al niet meer in je eigen huis roken. Hier te lande wordt Het Kind ingezet om de lucht te zuiveren: roken in de auto in aanwezigheid van een kind komt straks in aanmerking voor een politieprent. Niet erg realistisch, maar wel een signaal aan de nog allerminst in haar eigen rook gestikte tabaksindustrie.

Of het roken definitief wordt uitgebannen, valt te bezien. En dan nog: de mens heeft behoefte aan experiment en een verzetje. Alcohol scoort onverminderd hoog. Nederland staat in de Top 5 van crystal meth producenten. Het blijft dweilen met de kraan open. Maar voor wat het waard is: leven in een rookvrij land mag vooruitgang worden genoemd.

Monk
4 juni 2019
foto: Monk

1 mei 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Wilhelmina van Nassau. Of zoiets.

Wilhelmina van Nassau. Of zoiets.

Amsterdam

Het leven zit vol teleurstellingen. Eerst blijkt Sinterklaas niet te bestaan: de kale waarheid brengt menig kind tot tranen.  Vervolgens blijkt God het evenbeeld van de mens: daar gaat je hoop op gerechtigheid en een leven na de dood. De voorlopig laatste tik is, dat Koningin Wilhelmina geen historische heldin is, zelfs geen betrokken Moeder des Vaderlands, maar een reptiel met lak aan Haar Volk.

De na de oorlog opgehemelde vorstin werd bekend om haar radiotoespraken vanuit Londen. In de steek gelaten Nederland zat aan de door de Duitsers verboden radio gekluisterd om Haar Belangwekkende Mededelingen aan te horen. Wel 5 volle uren, verdeeld over 5 oorlogsjaren! De rest van de beschikbare tijd had Wilhelmina het druk met te bedenken hoe het land na de bevrijding wat minder democratisch bestuurd kon worden. Door haarzelf bij voorkeur.

Naarmate de bevrijding in zicht kwam, werd zij zich bewust van het gevaar. Zou er nog wel plek zijn voor de monarchie? De zwaarste tegenstand was te verwachten van de communisten, helaas hoofd aandeelhouder in Het Verzet. Is het toeval, dat aan het einde van de oorlog vooral communisten werden geliquideerd? Wilhelmina was niet gerust op troonherstel, al was het maar omdat het Belgische Koningshuis (dat niet was gevlucht in 1940) vast zat in Wenen. Twee belendende monarchieën hebben meer kans overeind te blijven dan een enkele. Voorjaar 1945 gebood Wilhelmina daarom haar minister Van Kleffens te onderzoeken of de Belgische vorst en zijn hofhouding ingewisseld kon worden tegen een vluchtroute voor hoge nazi’s. Dit moest gebeuren via het Vaticaan: met zulke vrienden heb je geen nazi’s meer nodig.

Deze route kwam er inderdaad, zoals naoorlogs onderzoek heeft aangetoond. En de Koning der Belgen kwam vrij, al schoot hij er weinig mee op. Een verband tussen beide feiten is evenwel onwaarschijnlijk, al helemaal wegens ingrijpen van Wilhelmina.
Onze koninklijke kletstante speelde een marginale rol voor de Geallieerden, al was het maar omdat haar viriele schoonzoon Bernhard geen krijgsheer was, maar een charlatan.
Waar het op neerkomt, is dat Wilhelmina het initiatief nam om de moordenaars van haar volk te laten wegkomen indien dit handhaving van de monarchie aan de Nederlandse zuidgrens kon opleveren. Voor dergelijk gedrag in oorlogstijd bestaat een woord: landverraad.

De jaarlijkse Koningsdag van vorige week was weer een succes. De gebruikelijke zouteloze taferelen vulden het beeldscherm. Muziek en dans! Het volk dat dom is, zingt recht wat krom is. En wat is kroonprinses Amalia al bijdehand! Over een paar dagen mogen we nog meer drama verwachten: dan gaat het Koningshuis voorop in de Dodenherdenking van 4 mei.

Boze tongen beweren, dat Wilhelmina helemaal geen bloedverwant is van de Oranjes. Haar moeder, Emma van Waldeck-Piermont, trouwde met Willem III toen hij 61 jaar was: geen leeftijd voor sterk zaad. Bovendien leed meneer aan syfilis, dus de kans dat hij Little Willy nog overeind kreeg is minimaal. Binnen een jaar kregen zij evenwel een dochter -Wilhelmina. Genoemd als dekhengst worden de intendant en zelfs de tuinman van Emma.

Is het erg dat we een Koningshuis aanhouden dat geen bloedband heeft met Oranje, nauwelijks nog Nederlands bloed bevat en er zelfs in het heden nog geregeld blijk van geeft vooral haar eigen belang te dienen?
Ach: we houden ook Sinterklaas in ere en bieden bescherming aan instellingen die God’s Woord uitdragen. Hoe absurd wil je het hebben?

Monk
1 mei 2019
Foto: Monk

26 april 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Litteken

Litteken

Midwolda

Op mijn rechter dijbeen schemert het litteken van een vroege vaccinatie. Begin jaren 50 werd je als kind meegenomen naar de dokter om te worden ingeënt tegen bof, mazelen, rode hond en kinkhoest. Heb ik gehuild of geschreeuwd? Zeker is, dat ik 60 jaar later nog altijd angst voel voor artsen en hun naaldenhobby.

Met de oorlog, Hongerwinter en berichten over dodelijke ziekten in de Duitse kampen vers in het geheugen, was inenten van kinderen in die dagen alleen onderwerp van discussie binnen rabiaat godsdienstige kringen. De gewone burgerij dankte de hemel voor beschermende sera.  Zij begreep bovendien dat alleen massaal inenten het risico op een epidemie kon keren. Dienaren Gods in het Huis van de Donderpreek ploeterden voort in zelf opgelegde schuldgevoelens en ander gezever. Met als gevolg een aanhoudende stroom polio patiëntjes die tot vandaag onnodig in een rolstoel hangen.

Tegenwoordig kampt een Joods orthodoxe wijk in New York met mazelen, een gevaarlijke en besmettelijke ziekte waartegen allang effectief kan worden opgetreden. Maar de bewoners weigeren inenting. Volgens hun orders op oude papyrusrollen, is het niet aan de mens om in te grijpen op goddelijke wijsheid. Zij leven onder hun eigen dakpan, mijden de landelijke voertaal en houden er zelfs een speciaal telefoonboek op na. Welke gevolgen hun weigering van preventieve maatregelen kan hebben voor de rest van de bevolking, is geen onderwerp op de kansel.

Buiten dit sektarische gedrag om, neemt in de hele westerse wereld de trend toe om kinderen niet in te enten. Binnen Europa telt de Oekraïne een flink contingent patiënten met mazelen. Maar ook in Frankrijk, Italië en andere West Europese landen stijgt het aantal besmettingen. En dat, terwijl nog rond de eeuwwisseling een half miljoen mensen bezweken aan de ziekte.

Inenten is uit de mode, ook in Nederland. Steeds meer mensen voeren het argument aan dat entstof lichaamsvijandig is. Onkunde is de moeder van het misverstand. Wat zal meespelen, is het toenemende wantrouwen tegen de farmaceutische industrie. Buitensporig winstbejag suggereert de bereidheid om over lijken te gaan.  Maar ook afname van het gevoel, deel uit te maken van een samenleving of andersom de onuitgesproken wens zich te onttrekken aan de volksmeute kan meespelen.  Ik denk, dat vooral gemakzucht, tegenzin je kind een moment pijn te bezorgen en het beperkte vermogen om zich een bedreigende epidemie voor te stellen, de doorslag geven.

Inenten helpt niet altijd of afdoende. Hier kwam ik lang geleden achter. Ondanks enting, kreeg ik de bof en enkele jaren later zelfs opnieuw en dan aan beide kanten van mijn kaken. Thuis werd gelachen om mijn uiterlijk van een opgeblazen kikker. Uit de tweede besmetting vloeide een oorontsteking voort die mij voor de rest van mijn jaren gehoorschade bezorgde.

Desondanks zal Nederland BV zich beter leren realiseren, dat het niet gaat om persoonlijke opties en keuzemomentjes, maar om de volksgezondheid die los staat van sociale stratificatie, etniciteit, ras of religie. Wanneer de geest eenmaal uit de fles is, komen maatregelen te laat. Enfin, in dat geval krijgen we mooie tv programma’s met larmoyante beelden en bankrekeningen waarop je kunt storten. Leuker kunnen we het niet maken.

Monk
26 april 2019
Foto: Monk

16 april 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor De Heilige Kluis II

De Heilige Kluis II

Soms lijken observaties en gedachten samen te hangen, waar in werkelijkheid hoogstens op kosmisch niveau sprake van kan zijn. Wanneer er dan iets ingrijpends gebeurt, wekt dit de indruk dat het betekenis heeft, verbanden toont met eerdere noties. Onzin natuurlijk, maar een eenmaal opgedane indruk raak je moeilijk kwijt.

Uit nostalgie trok ik onlangs Montaillou* van de plank. Hierin wordt beschreven hoe in vervlogen tijden de Zuid Franse Katharen werden vervolgd door de Roomse Kerk. Een prachtige reconstructie van genadeloze machtsuitoefening over eenvoudige mensen.
Vervolgens trof mij de affaire Valkering*, de Nederlandse priester die plotseling en op confronterende wijze uit de kast kwam, werd geschorst en inmiddels om vergeving smeekt bij zijn baas, de bisschop. Wie van hen is de grootste smiecht?
Toevallig of niet kocht ik een paar maanden eerder Sodoma*, indrukwekkend resultaat van 4 jaar onderzoek naar de uitwerking van homoseksualiteit in de Roomse Kerk.
Over dit alles kauwde ik nog na toen ik de tv aanzette en zag hoe de Notre Dame in Parijs in lichterlaaie stond.

De symboliek van deze voor onmogelijk gehouden brand was me aanstonds duidelijk. Hier stortte het katholicisme op groteske wijze in. Een hogere macht heeft ingegrepen en een krachtig signaal uitgezonden. De Kerk heeft zich onderhand zoveel schandalen van kindermisbruik, homo gekonkel, witwassen en steun aan abjecte regiems op de hals gehaald, dat een brute goddelijke reactie niet kon uitblijven. Inderdaad: Notre Drame.
Voor de goede orde: ik hang geen enkel geloof aan, ben allesbehalve homoseksueel, betaal uit onkunde altijd teveel belasting en verder discrimineer ik iedereen opdat niemand zich achtergesteld behoeft te voelen.

Lang geleden bezocht ik als jonge toerist de kathedraal in Parijs. Wat ik mij herinner, is een gigantische binnenruimte in halfdonker gehuld, een paar sluipende geestelijken en die typische graflucht, eigen aan oude kerken. Kortom: een imponerend, intimiderend gebouw. Buiten scheen de zon, dus ik was snel weer in mijn habitat op straat.

Terwijl de brandweer nog bezig is de laatste smeulende resten te blussen, komt een campagne op gang om de schade te herstellen, de kathedraal weer op te trekken. Een miljardair heeft alvast 100 miljoen toegezegd. Hij mocht  uitgebreid voor de camera verschijnen. Om meteen te worden overtroffen door een concurrent die 200 miljoen toezegde. Mijn zegen en van harte, maar tot op heden hoorde ik niets van de Vaticaanse Sjoemelbank. Rome kan de schade gemakkelijk uit eigen zak betalen, maar zal deze liever door de seculiere elite, de belastingbetaler en de Franse gelovigen van wat heet De Oudste Dochter van de Kerk laten ophoesten.

De voortekenen zijn gunstig: de tv toonde volop beelden van op straat biddende mensen, het gelaat gekeerd naar het brandende Instituut dat bol staat van misbruikzaken en andere ongein.
Of houdt dit ook weer alleen in mijn hersenpan verband met elkaar?

Monk
16 april 2019
Foto: Monk

Valkering: zie De Heilige Kluis d.d. 8 april 2019, onder Actueel.
Emmanuel Le Roy Ladurie –  Montaillou, een ketters dorp in de Pyreneeën, 1294-1324
Frederic Martel – Sodoma, het geheim van het Vaticaan.

8 april 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor De Heilige Kluis

De Heilige Kluis

Amsterdam

Tijden veranderen. De Roomse Kerk kan dit proces nauwelijks bijhouden. Het Instituut brokkelt af onder individualisering, welvaart, vrije meningsuiting en betonrot in eigen gelederen. Het ene na het andere lijk valt uit de kast. Naar de mode van de dag roepen vooral grootschalige seksuele misbruikzaken verontwaardiging op. Het wachten is op onthullingen over monumentale fraude, witwassen van crimineel geld, betrokkenheid bij oorlogshandelingen en manipulatie van parlementaire verkiezingen. Vooralsnog worden vooral de seksuele luiken ontsloten: de clerus als broeinest van homo’s die allesbehalve leven naar hun eigen wetten. Een fraai gezelschap, aangevuld met pedofielen, uitbuiters en terreurzusters. De Kerk houdt van diversiteit.

Priester Pierre Valkering trok het deksel van zijn eigen beerput. Tot verbijstering van de toehoorders schetste hij tijdens een jubileumfeestje zijn verslaving aan internetporno en darkrooms. In het verlengde van sociaal wetenschapper Frederic Martel’s boek Sodoma, noemde Valkering het Vaticaan een oord van 50 shades of gay.
De laat 18e eeuwse schrijver De Sade krijgt met terugwerkende kracht gelijk. In zijn liederlijke De 120 dagen van Sodom zet de Markies de Kerk neer als een slangenkuil van relnichten, zich wentelend in vraatzucht en sadistische seks – het volstrekte tegendeel van wat de Kerk probeert uit te dragen. De Sade ontsnapte ternauwernood aan de doodstraf. Valkering werd meteen geschorst door de bisschop. Ook in strafmaat deed de tijd haar werk.

Het is zonneklaar dat de zelfbenoemde Heilige Stoel altijd veel homoseksuelen aantrok. Wat is mooier dan op waardige wijze ontsnappen aan de aanbevolen maar niet begeerde sekse?  Toetreding tot het priesterschap van een zoon strekte menige familie tot eer. Het celibaat diende als veiligheidsklep om met de buitenwereld te kunnen omgaan: van een priester valt seksueel niets te vrezen.  Maatschappelijke betekenis verwierf de Kerk bovendien door te voorzien in de toegang tot de hemelpoort. Het leven komt uiteindelijk neer op afzien, het vooruitzicht van een eeuwig niets is nauwelijks te dragen.

In een hiërarchische, gesloten gemeenschap waar de macht wordt gelegitimeerd door een nederig opdienen van morele superioriteit, is omerta een basisingrediënt. Uitgelekte wantoestanden worden gebruikelijk ontkend, verzwegen of afgedaan als incidenten. Halve maatregelen zijn het hoogst haalbare, omdat anders het hele kaartenhuis instort. Foute priesters worden rondgepompt, teneinde hen over superieuren te laten zwijgen.
De geloofsgemeenschap is nog altijd aanzienlijk. De mens heeft nu eenmaal behoefte aan iets dat groter is dan hijzelf. Vrouwen, het door de Kerk systematisch neergedrukte deel van de bevolking, dragen het geloof het meest fanatiek uit. Eeuwen van wetenschapsontwikkeling konden niet verhinderen, dat zelfs in hoog ontwikkelde samenlevingen het creationisme terrein wint. Ook in een gerationaliseerde en gematerialiseerde wereld  tieren achterlijke denkbeelden welig.

Geloof verdwijnt niet zomaar en een Instituut dat er richting aan geeft, wordt in de kern als onmisbaar gezien. Imposante gebouwen, theatrale entourage en rituelen, onwrikbare opvattingen en een voor de buitenwereld ontwapenend celibaat vormen een geweldig brouwsel. Gelovigen (neerbuigend schapen genoemd) neigen ertoe, de problematiek te individualiseren en te personaliseren: een priester is fout geweest, maar hij is ook slechts een mens. De bisschop heeft gezwegen, maar had hier goede redenen voor. Zolang gelovigen de Kerk zien als levensverzekering is structurele verandering onwaarschijnlijk. De Kerk wordt onverkort voorgesteld als een instituut dat in de kern goed is, zij het hier en daar helaas ontspoord. De houding naar vrouwen zal evenmin veranderen. Zelfs binnen de homo scene wordt mannelijkheid geprefereerd boven het vrouwelijke.

Maar wat, als De Roomse Kerk helemaal niet in haar ontwikkeling het noorden kwijt raakte? Wat, als zij van meet af was bedoeld als Tehuis voor homoseksuelen en pederasten? Het zou ingenieus zijn: een organisatie optuigen die onder de vlag van kruiperige morele superioriteit gelegenheid verschaft aan haar leden onopgemerkt de beest uit te hangen en frustraties bot te vieren ten koste van de armetierige kudde?
Dit is de uiteindelijke visie van De Sade. Voor hem was het zonneklaar waarom Jezus zich omringde met uitsluitend mannelijke discipelen. En wat te denken van de verering van Maria, de onbevlekte Moeder van Jezus? Gerard Reve schreef er devoot over in boeken waar ook veel mooie jongens met harde billen hun opwachting maken.

De materiële wereld van de Roomse Kerk biedt tal van mogelijkheden deze complottheorie te onderzoeken. In tal van Europese steden steken kerken en kathedralen de wereldlijke bolwerken van kastelen en stadhuizen naar de kroon, vaak op een steenworp afstand van elkaar. Het Vaticaan is getooid met indrukwekkende schilderijen en fresco’s waarop geprononceerd naakte jongelingen de homoseksuele wellust aanwakkeren.

Het zou wel een ontluisterende grap zijn indien hier waarheid in schuilt. Onderzoek is lastig: de archieven van het Vaticaan blijven hermetisch achter slot en grendel.

 

Monk
7 april 2019
Foto: Monk

 

 

2 april 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Home

Home

Welkom op deze site!

MonkWise bestaat sinds 2011 en is de opvolger van Goedemorgen!

Opzet was door de jaren heen hetzelfde: een zienswijze geven op actuele ontwikkelingen in politiek en samenleving, afgewisseld met beschouwingen over de werkkring en aanverwante zaken. Soms publiceerde ik gedichten en verhalen. Hieraan werd de categorie Fotografie toegevoegd, ingedeeld naar onderwerpen die mijn permanente belangstelling hebben. Het ervaren en vormen van beelden beschouw ik als in essentie hetzelfde als schrijven.

MonkWise staat voor de opdracht om zelf na te denken over wat om ons heen gebeurt, ons drijft en overkomt. De site  is tevens een uitnodiging aan de lezer om hetzelfde te doen. De teksten willen signaleren, samenvatten,  analyseren, vragen oproepen, irriteren, uitspreken wat wordt verzwegen of verdraaid. Ik verlang niet naar een applaudisserend publiek. Voor discussie heb ik tijd noch energie. Rechtstreeks reageren is om die reden niet mogelijk. Denk zelf na en trek uw conclusies.
Monk is een pseudoniem, afgeleide van mijn eigenlijke naam en verwijzend naar het vrolijke monnikenbestaan dat het creatieve proces oplevert.

Nieuwe berichten worden in eerste instantie geplaatst in de categorie ACTUEEL.
In een later stadium worden ze overgeheveld naar andere categorieën, die hiermee vooral als archief fungeren.

Monk

30 maart 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor Bier en Benzine

Bier en Benzine

Amsterdam Noord

Het bezit van een auto wordt in de Randstad door velen afgewezen. Vooral linkse vrienden hebben er moeite mee, soms omdat zij slechte chauffeurs zijn of de ballen verstand hebben van techniek. In Amsterdam rijzen parkeerkosten de pan uit, leiden verkeerscirculaties tot chaos en woedt een stille oorlog tussen de auto en fietsers die op hun beurt geen boodschap hebben aan de voetganger. Uitgerekend hier zetelt het kapitaal van Bernhard Junior, mede eigenaar van het circuit van Zandvoort. Benno II werd namelijk rijk door het opkopen en exploiteren van “pandjes”. Appels vallen zelden ver van de boom.

Onlangs nam het gemeentebestuur van Zandvoort unaniem het besluit om 4 miljoen te steken in  verbetering van de infrastructuur, zeg maar de toegankelijkheid tot het circuit. Onderliggend doel is, om de eenzijdige economie van het dorp op te krikken.
Ook Groen Links stemde in. Wensen en belangen van het Koningshuis legt niemand zomaar naast zich neer.

Het circuit in de duinen werd oorspronkelijk gebouwd op het puin van door de nazi’s vernielde hotels en woningen in de badplaats. Deze moesten wijken voor hele mooie bunkers. Het idee van een circuit werd verkocht onder het mom van een Strassenparade. Overigens werden al voor WO II straatraces voor de elite in het dorp gehouden, dus heel origineel was het idee niet.

De eerste F1 race in Zandvoort werd verreden in 1952. In de jaren 60 vigeerden grote namen in de racerij, als Hill, Clark, Steward en mijn favoriet: Jackie Ickx. Zo’n geweldige naam kun je niet verzinnen. Hoogtijdagen dus, waarin de lucht was vervuld van CO2, fijnstof en ultiem gebrul. De PvdA maakte in 1985 wegens beoogde woningbouw een einde aan het Circus. Lager geclassificeerde races gingen overigens gewoon door.

Bij toeval was ik een keer toeschouwer. Dit moet in 1966 zijn geweest. Mijn ouders wilden naar het strand en kwamen nabij Zandvoort terecht in een verkeersknoop. Zij hadden geen idee wat er aan de hand was. Terwijl vader mopperde en moeder zweeg, genoot ik achterin de Opel. De berm stond immers vol prachtige modellen van autoliefhebbers.
Eenvoudiger was geweest, rechtsomkeert te maken, maar dan kent u de familie Monk niet. Met een pittige vertraging bereikten we alsnog het strand. Vader viel op een handdoek in slaap, moeder las een meegebrachte krant en ik scharrelde richting duinen, aangetrokken door het immense lawaai van racewagens. Met anderen kroop ik door een kapot hek en even later maakte ik deel uit van het feest.

Met de successen van Max Verstappen kon je wachten op de roep het circuit van Zandvoort weer voor de snelste categorie geschikt te maken. Pleitbezorger Benno II verkeert in goed gezelschap van Heineken en Shell. Bier en benzine, wat u zegt. Op tv mocht de Prins zijn wens kenbaar maken om belastinggeld in te zetten. Dit stuit evenwel op het nodige verzet en dus op politieke prudentie. Hoe kun je openlijk enthousiast zijn over de komst van een exclusief elitaire bende die lak heeft aan ieder die  eenvoud, schoonheid en stilte nastreeft?

De koninklijke lobby grossiert in argumenten. De komst van de F1 zou het geld opleveren om de Groene Hobbies van Links te kunnen betalen. Ook is technologische vooruitgang onlosmakelijk verbonden aan het sleutelen van Ferrari en Mercedes. Kwestie is, dat de geldelite van Nederland gewoon een speeltje wil en geld ruikt. De rest is flauwekul. Duurzaamheid en milieu mogen voor de gelegenheid aan het uitlaatgas. Omwonenden die klagen over stank, herrie en verkeersoverlast worden weggezet als linkse jankers. Idioom reflecteert het niveau van de beschaving.

Ik weet het goed gemaakt. De infrastructuur wordt aangepast voor 8 miljoen (ik houd alvast rekening met overschrijding van het budget) om Zandvoort eindelijk bereikbaar te maken. Bernhard Junior betaalt, want hij zwemt in het geld en het circuit is puur commercieel. Een grote parkeerplaats wordt naar hem vernoemd. Er komt jaarlijks een F1, maar uitsluitend voor wagens die elektrisch worden aangedreven. Een wereldprimeur! Dit veroorzaakt aanzienlijk minder lawaai en uitstoot van giftige dampen. Inwoners van Zandvoort mogen gratis komen kijken. Raadslid  Karim el Gebaly van Groen Rechts kan gewoon aanblijven.

Monk
30 maart 2019
Foto: Monk

 

 

 

25 maart 2019
door admin
Geen reacties

Voetbal = oorlog

Zaandam

Voetbal is oorlog luidde een uitspraak van Rinus Michels, uitvinder van wat totaalvoetbal wordt genoemd.  Michels was trainer van Oranje in de jaren 80, waarin opgelaaide afkeer van nazi Duitsland vooral in de stadions werd aangegrepen om herrie te trappen. Oorzaak van dit fenomeen was de arrogantie van premier Van Agt die meermalen pleitte voor vrijlating van de Drie van Breda. Dit nazi tuig had na de oorlog tegen de muur gemoeten, maar je weet hoe het gaat in Nederland. In de kranten verscheen Michels gestalte, intimiderend gestoken in een lange lederen jas: wil je oorlog, kun je het krijgen.
Bijna als een statement tegen Van Agt.

Gisteravond trad Nederland onder trainer Koeman aan tegen aartsrivaal Duitsland. Gelukkig wordt niet langer gescholden en gesist vanaf de tribunes, maar de wedstrijd wordt nog wel beschouwd als de kraker van het jaar. Koeman is een minder uitgesproken karakter. Niet alleen in vergelijking met Michels, maar ook met Louis van Gaal, die Oranje leidde in het WK van 2014. Als oud verdediger en organisator van de achterhoede straalt Koeman rust en kalmte uit, wat iets anders is dan gezag.

Voor dit laatste zijn soms harde ingrepen nodig, zoals het tussentijds wisselen van populaire spelers. Van Gaal  wisselde keeper Cillessen na een complete en goede wedstrijd zonder pardon voor reservist Tim Krul in de afsluitende penaltyserie tegen Costa Rica.
Bij Michels was dergelijk gedrag niet eens een punt van discussie. Hij liet rustig Cruijff opdraven voor strafwerk en peperde hem dit ook nog eens in.

Vandaag is voetbal eerder geld dan oorlog. Topspelers wisselen is not done en sommigen van hen trekken er geregeld een smoel bij wanneer het toch gebeurt. Een enkele trapt een reclamebord in gort. Bij vroegtijdig wisselen, zakt namelijk de marktwaarde of anders wordt hun ego beschadigd. En om dit te voorkomen, zouden spelers best eens kunnen bedanken voor de Vaderlandse Vlag. Hieraan toegeven is een gotspe. Wie niet wil meedraaien in het systeem van staal, dondert maar op.

Het verloop van de wedstrijd tegen Duitsland was grillig. Oranje raakte snel en simpel op een 0-2 achterstand en kwam hiermee nog genadig weg, met dank aan nogmaals Cillessen. Koeman liet de verdediging en ook spits Babel aanknoeien. Aanvoerder Van Dijk stond herhaaldelijk verkeerd, was traag en dit zou de hele wedstrijd zo gaan. Een speler kan zijn avond niet hebben, maar dan moet hij eruit. Koeman zag desondanks geen reden iemand voor de rust te wisselen of zelfs maar een andere organisatie achterin te overwegen.

In de laatste minuut ging het voorspelbaar alsnog fout. Tegen een ander land kan dit gebeuren, maar het is een in beton gegoten feit dat een Duitse ploeg nooit opgeeft tot en met het laatste fluitsignaal. Voor Duitsers is voetbal altijd oorlog. Van jonge Nederlandse spelers mag je misschien nog vrezen dat zij dit onderschatten; Koeman dient beter te weten.

De trainer dacht alsnog te kunnen winnen, op basis van veldoverwicht. Wanneer je tegen Duitsland gelijk staat en er resteren nog 10 minuten, is het zeer wijs om in termen van verdedigen te gaan denken. En niet, na nota bene een tegentreffer in de 89e minuut,  nog eens te komen aanzetten met een nieuwe aanvaller. Luuk de Jong liep compleet voor joker om zich heen te kijken. Zelfs de volgende dag handhaafde Koeman zijn visie. Graag hoorde ik de mening hierover van Memphis Depay, de beste man in het veld.

Waar het op neer komt, is dat Koeman kennelijk de mentaliteit ontbeert van Michels en Van Gaal. Zij begrepen maar al te goed, dat tegen Duitsland alleen de dood of de violen van toepassing is. Ontregel hun opbouw, speel doodsaai, treiter, maak desnoods brutale overtredingen of ros de bal het stadion uit. Maar laat Duitse spelers in de eindfase nooit dichterbij dan 30 meter komen. Het verschil tussen verliezen en gelijkspelen mag slechts een enkel punt zijn, het gaat vooral om het besef en de meedogenloosheid.

Monk
25 maart 2019

Foto: Monk

 

 

 

 

 

 

19 maart 2019
door admin
Reacties uitgeschakeld voor De rekening

De rekening

Oostzaan

Doffe vermoeidheid daalde in mij neer toen ik de tv uitschakelde. Van geruchten over een schietpartij bij een tram, belandden we in een ijlings naar niveau 5 (code rood) opgeschaald terreurdrama met een Turkse (dus islamitische) verdachte, al snel bekend als dader maar dan van een waslijst andere feiten. De media stroomde van heinde en verre toe, de format van Christchurch gretig uit de la trekkend. De premier repte zich met bezorgd gelaat naar een spoedberaad in een driehoek, door verslaggevers stuntelig uitgelegd. Binnen de kortste keren ging Den Haag uit van een aanslag met terroristisch motief. Iemand had de verdachte bovendien Allah Akbar! horen roepen. Dat veel moslims dit zelfs uitroepen wanneer ze zich met een hamer op de duim slaan, is kennelijk onbekend. Zelf roep ik overigens in voorkomend geval drommels!

Urenlang herhaalden de media hun geringe kennis, meningen, vermoedens en bedenksels. Honderdvoudig draaide de camera naar de plaats delict, gleed over daken van de stad, kwam weer uit bij iemand met een onbeduidende mededeling. Wie kan daar naar kijken en luisteren zonder van verveling om te vallen? Een enkel beeld verraste onbedoeld:
In de binnenstad van terreurdoel Utrecht staat een blonde jongedame op straat om de ongebruikelijke stilte te fotograferen.
Iemand had haar verstand tenminste nog bij elkaar.

Wat een timing van de dader! Twee dagen voor de provinciale verkiezingen, waarvoor je met alle denkbare inspanning en reclame nauwelijks de helft van het stemvee de deur uit krijgt. Politiek Nederland, voor de gelegenheid op straatcampagne, dook meteen de bunkers weer in. Dit gold evengoed voor Baudet, die zijn zogenaamde moed toonde in het ontoegankelijke Kuhrhaus van Scheveningen.

De premier belegde een persconferentie, nadat hij minister Grapperhaus ervan had doordrongen dat de dader als de sodemieter gevonden moest worden. Stel je voor: verkiezingsdag terwijl een islamitische terreurverdachte onvindbaar is! Rutte sprak de bevolking plechtig toe en putte hiervoor uit het terreuridioom met Koninklijk Keurmerk: standvastig, naast elkaar, intens, triest, geschokt, onschuld, beschaving. Vergelijkbaar met het recept waarmee doktersromans worden geschreven.

Erg moeilijk kan het vinden van de verdachte niet zijn geweest. Hij was gefotografeerd en werd aanstonds herkend bij politie en het OM, de rechtbank en zijn buren. Het justitieel dossier is een catalogus aan begane delicten, variërend van inbraak en benzinediefstal tot verkrachting en poging tot doodslag. Kortom: een doorgesnoven draaideurcrimineel van wie het woonadres en de connecties bekend zijn als de bonte hond. Het AT trapte een paar deuren in en ving en passant nog een ander crapuul: mission accomplished. Netjes gedaan maar geen grootse daad, op geen manier vergelijkbaar met Christchurch of Parijs en dus nauwelijks een argument om politiek op mee te liften.

De premier probeert over te komen als Staatsman. Lastig, wanneer je het juiste profiel niet bezit en al voor de derde kabinetsperiode expliciet de hoeder van VVD belangen uithangt. Natuurlijk gaan de verkiezingen door!, riep de man van het tere vaasje. De aanslag is een politiek geschenk uit de hemel zo vlak voor D-day. Bekend is namelijk, dat in dergelijke gevallen de burger conservatief stemt en ertoe neigt tegen het gezag aan te schurken.
Dat het kabinet iets heeft uit te leggen over de verdachte komt wel na de stembusgang.

Utrecht beleefde een drama, laat dit duidelijk zijn. Het hoeft niet kleiner te worden gemaakt dan het is. Maar is het een aanslag? Tegen wie of wat dan precies?
De verdachte heeft een Turkse en islamitische achtergrond. Dit kan een rol spelen, maar voorlopig zegt het weinig.

Laten we vooral de rol van Den Haag in het oog houden: kabinetten lang van rechtse politiek zijn de budgetten voor preventie, zorgverlening, politie en gevangenis teruggeschroefd en is tot bureaucratische schaalvergroting overgegaan. Zelfs agenten hebben het opgegeven melding te maken van allerhande tegen hen gericht geweld: er gebeurt toch niks mee. De schietpartij in Utrecht lijkt vooral de rekening voor aanhoudend wanbeleid.

Politiek en maatschappelijk is er werk aan de winkel. Marktwerking heeft in sociale structuren bij lange na niet gebracht wat liberalen erover beweerden. Belastingparadijsje spelen voor het bedrijfsleven en afknijpen van het werkvolk moeten vanaf nu wijken voor herstel van wat decennialang werd verwaarloosd: onderwijs, zorg, defensie, politie, OM, pensioenen: allemaal saaie shit waaraan politiek weinig brood valt te verdienen.
Dit op te pakken, zou op staatsmanschap wijzen.

Monk,

19 maart 2019
Foto: Monk